آزمون پیش آمادگی بافت شناسی فصل 11 و 14+آناتومی قلب و عروق

تشریح: آئورتِ نزولی از محتویاتِ میان‌سینهٔ خلفی است، نه فوقانی. در میان‌سینهٔ فوقانی قوسِ آئورت و شاخه‌هایش، تیموس، نای، مری، مجرای سینه‌ای و وریدهای بزرگ قرار دارند؛ آئورتِ نزولی پس از قوس، در خلف پایین می‌رود. —

تشریح: ورید اجوف فوقانی در میان‌سینهٔ میانی (و فوقانی) است، نه خلفی. محتویاتِ خلفی شاملِ آئورتِ نزولی، مری، آزیگوس/همی‌آزیگوس، مجرای سینه‌ای، اعصاب واگ و زنجیره‌های سمپاتیک است. —

تشریح: میان‌سینهٔ میانی عریض‌ترین بخش است و کیسهٔ پریکاردیال و محتویاتش را در بر می‌گیرد: قلب و پریکاردیوم، آئورتِ صعودی، SVC و IVC، تنهٔ ریوی، اعصابِ فرنیک و دوشاخه‌شدنِ نای؛ پس همهٔ موارد درست‌اند. —

تشریح: ورودِ IVC به دهلیز راست در ترازِ پایین‌تر (نزدیکِ دیافراگم) است، نه در ترازِ زاویهٔ جناغی. صفحهٔ افقیِ زاویهٔ جناغی مرزِ میان‌سینهٔ فوقانی/تحتانی، شروعِ قوسِ آئورت و دوشاخه‌شدنِ نای را مشخص می‌کند. —

تشریح: شریان‌های internal thoracic راست و چپ از طریقِ شاخهٔ pericardiacophrenic حدود ۸۰٪ خونِ پریکاردیوم را می‌دهند؛ شاخه‌های فرنیکِ فوقانی، بین‌دنده‌ای و مدیاستینالِ آئورتِ نزولی بقیه را تأمین می‌کنند. —

تشریح: سینوسِ عرضی در بالای قلب، بین آئورتِ صعودی و تنهٔ ریوی (جلو) و SVC، دهلیز چپ و وریدهای ریوی (عقب) قرار دارد. IVC در تشکیلِ آن نقشی ندارد و مرزِ سینوسِ مایل محسوب می‌شود. —

تشریح: پریکاردِ لیفی و لایهٔ جداریِ پریکاردِ سروزی توسطِ عصبِ فرنیک (C3–C5) عصب‌دهی می‌شوند و دردِ پریکارد از همین عصب منتقل می‌شود؛ دردِ خودِ عضلهٔ قلب (آنژین) با اعصابِ سمپاتیک حمل می‌شود. —

تشریح: تامپوناد از تجمعِ مایع/خون (مثلاً پارگیِ آنوریسمِ آئورت یا پارگیِ انفارکتوس) در کیسهٔ پریکارد ناشی می‌شود و با محدود کردنِ انبساطِ قلب، بازگشتِ وریدی و برون‌دهِ قلب را کاهش می‌دهد. —

تشریح: شاخهٔ bronchial از آئورتِ نزولی منشأ می‌گیرد، نه از internal thoracic. شاخه‌های internal thoracic شاملِ musculophrenic، superior epigastric، pericardiacophrenic و anterior intercostal است. —

تشریح: در غالبیتِ راست که در اکثرِ افراد دیده می‌شود، PDA از RCA جدا می‌شود و سپتومِ بین‌بطنیِ خلفی و دیوارهٔ تحتانی را تغذیه می‌کند. —

تشریح: گرهٔ SA در دیوارهٔ دهلیز راست، در انتهای فوقانیِ کریستا ترمینالیس و نزدیکِ محلِ ورودِ ورید اجوف فوقانی است؛ گرهٔ AV در کفِ دهلیز راست نزدیکِ دریچهٔ دهلیزی-بطنی قرار دارد. —

تشریح: محلِ سمعِ پولمونر انتهای داخلیِ فضای بین‌دنده‌ای دومِ چپ است؛ سمعِ آئورت در دومِ راست. توجه کن که محلِ سمع با محلِ آناتومیکِ قرارگیریِ دریچه یکی نیست. —

تشریح: مثلثِ لیفیِ راست از به‌هم‌پیوستنِ حلقه‌های دریچهٔ سه‌لتی، میترال و آئورت ساخته می‌شود؛ دریچهٔ پولمونر به‌دلیلِ موقعیتِ جداافتاده‌اش جزوِ آن نیست. اسکلتِ لیفی عایقِ الکتریکیِ دهلیز و بطن است. —

تشریح: مویرگ‌ها بر اساسِ پیوستگیِ سلولِ اندوتلیال و غشای پایه به سه نوعِ پیوسته، منفذدار (غشای پایهٔ پیوسته) و سینوزوئید/ناپیوسته (غشای پایهٔ ناقص) تقسیم می‌شوند. —

تشریح: مویرگِ پیوسته شایع‌ترین نوع است و در عضله، بافتِ همبند، ریه، غددِ برون‌ریز و بافتِ عصبی دیده می‌شود؛ پس همهٔ موارد درست‌اند. —

تشریح: غشای پایهٔ سینوزوئید ناقص و ناپیوسته است (نه پیوسته)؛ همین ویژگی به‌همراه قطرِ بزرگ و منافذِ وسیع، عبورِ ماکرومولکول‌ها و سلول‌ها را آسان می‌کند. —

تشریح: آرتریول لایهٔ عضلانیِ پیوسته دارد؛ ونول عضلهٔ پراکنده/ناپیوسته؛ و متاآرتریول عضلهٔ پراکنده به‌صورتِ باندهای اسفنکترِ پیش‌مویرگی (ناپیوسته) دارد. —

تشریح: در شریانِ عضلانی (توزیع‌کننده) تیغهٔ الاستیکِ داخلی به‌صورتِ یک لایهٔ مشخص بینِ انتیما و مدیا برجسته است؛ مویرگ‌ها و ونول‌ها چنین تیغه‌ای ندارند. —

تشریح: vasa vasorum در ادوانتیس و بخشِ بیرونیِ مدیای رگ‌های بزرگ قرار دارد؛ چون وریدهای بزرگ خونِ کم‌اکسیژن دارند، vasa vasorum بیشتری نسبت به شریان‌ها دارند. —

تشریح: تونوسِ عضلهٔ صافِ آرتریول‌ها آن‌ها را تا حدی بسته نگه می‌دارد و در برابرِ جریانِ خون مقاومت ایجاد می‌کند؛ به همین دلیل آرتریول تعیین‌کنندهٔ اصلیِ مقاومتِ محیطی و فشارِ خون است. —

تشریح: اندوتلیومِ سالم سطحِ ضدِ ترومبوز (antithrombogenic) دارد و از تجمعِ پلاکت جلوگیری می‌کند؛ تجمعِ پلاکت تنها هنگامِ آسیب و رخ‌نمودنِ کلاژنِ زیرِ اندوتلیال اتفاق می‌افتد، پس «تسهیلِ تجمعِ پلاکت» نقشِ آن نیست. —

تشریح: پری‌سیت سلولی پیرامویرگی با اکتین/میوزین است که دورِ مویرگ و ونولِ پس‌مویرگی را می‌گیرد، غشای پایهٔ خود را می‌سازد و تمایزیافتهٔ نهایی نیست (نقشِ بازساختی دارد). —

تشریح: فیبرهای پورکنژ به‌دلیلِ گلیکوژنِ فراوان و میوفیبریلِ کم، رنگ‌پذیریِ روشن‌تر (pale) از فیبرهای انقباضی دارند، نه تیره‌تر. —

تشریح: اندام‌های لنفیِ اولیه مغزِ استخوان (بلوغِ B) و تیموس (بلوغِ T) هستند؛ گره، طحال و MALT اندام‌های ثانویه‌اند که فعال‌سازیِ لنفوسیت در آن‌ها رخ می‌دهد. —

تشریح: قشرِ گرهٔ لنفی محلِ ندول‌های لنفی (فولیکول‌های B) است. تیموس کلاً فاقدِ ندولِ لنفی است و پاراکورتکسِ گره نیز ناحیهٔ T و بدونِ ندول است. —

تشریح: طحال به‌جای قشر/مغز، به پالپِ سفید و پالپِ قرمز تقسیم می‌شود؛ تیموس و گرهٔ لنفی قشر و مغزِ مشخص دارند. —

تشریح: HEVها ونول‌های پس‌مویرگیِ ویژه با سلول‌های اندوتلیالِ مکعبی در پاراکورتکس‌اند که حدود ۹۰٪ لنفوسیت‌های در گردش از طریقِ آن‌ها (با شناساییِ L-selectin) واردِ گره می‌شوند. —

تشریح: اجسامِ هاسال تجمعاتِ متحدالمرکزِ سلول‌های اپی‌تلیورتیکولرِ تیموسی (TEC) در مغزِ تیموس‌اند و سایتوکاین‌هایی برای تنظیمِ سلول‌های دندریتیک و تکوینِ Tregها ترشح می‌کنند. —

تشریح: پالپِ سفید بافتِ لنفیِ دورِ شریانچهٔ مرکزی است: PALS (عمدتاً T) به‌علاوهٔ ندول‌های B. طنابِ بیلروت، سینوزوئید و حذفِ گلبولِ قرمزِ پیر مربوط به پالپِ قرمز است. —

تشریح: سلولِ M اپیتلیومِ روی ندول‌های پلاکِ پی‌یر است که به‌جای حاشیهٔ مسواکی، ریزچین‌های راسی دارد و آنتی‌ژنِ لومن را با ترانس‌سیتوز به پاکتِ داخل‌اپیتلیالیِ حاویِ لنفوسیت و سلولِ دندریتیک می‌رساند. —