آزمون

تشریح: ساختار سفید مرکزی که الیاف عضلانی دیافراگم به آن ختم می‌شوند، تاندون مرکزی است و با پریکارد فیبروز نیز ارتباط دارد. ◦ ستون راست، بخش عضلانی و خلفی دیافراگم است و در این تصویر ناحیه پهن مرکزی نیست. ◦ رباط قوسی میانی روی آئورت کشیده می‌شود و ظاهر سه‌برگی مرکزی ندارد. ◦ بخش دنده‌ای از حاشیه دنده‌ها منشأ می‌گیرد و عضلانی‌تر و محیطی‌تر است.

تشریح: رباط داخل‌مفصلی سر دنده از ستیغ سر دنده به دیسک بین‌مهره‌ای می‌رسد و مفصل سر دنده را به دو حفره سینوویال تقسیم می‌کند. ◦ رباط کوستوترانسورس جانبی به تکمه دنده و زائده عرضی مربوط است، نه به دیسک داخل مفصل سر دنده. ◦ رباط کوستوترانسورس فوقانی از گردن دنده به زائده عرضی مهره بالایی می‌رود. ◦ رباط طولی قدامی روی سطح قدامی اجسام مهره‌ای است و اتصال اختصاصی ستیغ سر دنده به دیسک نیست.

تشریح: مجرای توراسیک در مدیاستینوم خلفی صعود می‌کند و در سطح توراکس معمولاً در مجاورت آئورت و سیستم آزیگوس دیده می‌شود. ◦ عصب فرنیک روی پریکارد و در قدام ریشه ریه پایین می‌آید، نه در مسیر خلفی کنار اجسام مهره‌ای. ◦ شریان توراسیک داخلی در کنار جناغ و دیواره قدامی قفسه سینه قرار دارد. ◦ ورید اجوف فوقانی ساختاری قدامی و راست‌طرف در مدیاستینوم فوقانی است.

تشریح: عصب واگ از خلف ریشه ریه عبور می‌کند و در تشکیل شبکه ریوی خلفی نقش دارد. ◦ عصب فرنیک از قدام ریشه ریه و روی پریکارد عبور می‌کند. ◦ اعصاب بین‌دنده‌ای در دیواره قفسه سینه و شیار دنده‌ای حرکت می‌کنند. ◦ عصب راجعه حنجره‌ای پس از قوس‌زدن به سمت حنجره صعود می‌کند و مسیر خلف ریشه ریه را طی نمی‌کند.

تشریح: لایه براق چسبیده به سطح داخلی دیواره قفسه سینه، پلورای جداری دنده‌ای است. ◦ پلورای احشایی مستقیماً روی سطح ریه قرار می‌گیرد و به داخل شیارهای ریه هم وارد می‌شود. ◦ فاسیای سیبسون، تقویت‌کننده گنبد پلور در ریشه گردن است و تمام دیواره داخلی توراکس را نمی‌پوشاند. ◦ پریکارد سروزی مربوط به قلب است و دیواره قفسه سینه را نمی‌پوشاند.

تشریح: وجود غضروف شفاف بزرگ همراه غدد سروز-موکوسی زیرمخاطی، معیار قوی برای نای یا برونش بزرگ است؛ در این تصویر چینش دیواره با نای سازگارتر است. ◦ برونشیول انتهایی غضروف و غدد زیرمخاطی ندارد. ◦ برونشیول تنفسی در دیواره خود آلوئول دارد و غضروف بزرگ نشان نمی‌دهد. ◦ مجرای آلوئولی عمدتاً با دهانه آلوئول‌ها احاطه می‌شود و دیواره غضروفی ندارد.

تشریح: در برونشیول‌ها سلول‌های کلاب یا اگزکرین برونشیولی، برجسته و غیرمژک‌دارند و در ترشح و حفاظت اپی‌تلیوم نقش دارند. ◦ سلول جامی در مسیرهای بزرگ‌تر بیشتر دیده می‌شود و در برونشیول‌های کوچک کاهش می‌یابد. ◦ کندروسیت داخل ماتریکس غضروفی است؛ برونشیول غضروف ندارد. ◦ پنوموسیت نوع I در آلوئول‌ها بسیار تخت است و شکل برجسته اپی‌تلیوم برونشیولی ندارد.

تشریح: مجرای آلوئولی بخشی از منطقه تنفسی است که دیواره آن عمدتاً با دهانه آلوئول‌ها ساخته می‌شود و دیواره پیوسته و ضخیمِ مجرایی در آن دیده نمی‌شود. ◦ برونشیول انتهایی آخرین بخش هدایتی است و در دیواره خود آلوئول ندارد. ◦ برونش قطعه‌ای با صفحات غضروفی، غدد و اپی‌تلیوم تنفسی شناخته می‌شود، نه با دیواره‌ای که از آلوئول‌ها تشکیل شده باشد. ◦ نای دارای حلقه‌های غضروفی، غدد زیرمخاطی و اپی‌تلیوم مژک‌دار است و وارد منطقه تبادل گاز نمی‌شود.

تشریح: اجسام لاملار ذخیره و ترشح سورفاکتانت را نشان می‌دهند و شاخص اصلی پنوموسیت نوع II هستند. ◦ پنوموسیت نوع I بسیار نازک است و برای تبادل گاز تخصص یافته، نه ذخیره اجسام لاملار. ◦ اندوتلیوم مویرگ بخشی از سد خون-هواست اما اجسام لاملار سورفاکتانت ندارد. ◦ ماکروفاژ آلوئولی فاگوسیت است و شاخص آن ذرات بلعیده‌شده است، نه لاملار بادی‌های منظم.

تشریح: لایه نازک مزوتلیال روی سطح ریه همراه با بافت همبند زیرین، پلورای احشایی را تشکیل می‌دهد. ◦ پلورای جداری دنده‌ای سطح داخلی دیواره قفسه سینه را می‌پوشاند، نه سطح خود ریه را. ◦ اپی‌تلیوم برونش درون مجرا قرار دارد و با مزوتلیوم سطحی فرق دارد. ◦ پریکارد فیبروز پوشش قلب است و روی ریه قرار نمی‌گیرد.

تشریح: هرچه مجاری هوایی کوچک‌تر می‌شوند، غضروف و غدد کاهش می‌یابند و در برونشیول‌ها دیگر غضروف وجود ندارد. ◦ صفحات غضروفی بزرگ در برونش‌های بزرگ‌تر دیده می‌شوند و با کوچک‌شدن مجرا کاهش می‌یابند. ◦ اپی‌تلیوم در مسیرهای کوچک‌تر ساده‌تر می‌شود، اما تبدیل عمومی به سنگفرشی مطبق رخ نمی‌دهد. ◦ غدد زیرمخاطی در برونش‌ها دیده می‌شوند و به سمت برونشیول‌ها کاهش پیدا می‌کنند.

تشریح: اپی‌گلوت در آستر مخاط خود غدد موکوسی و سروزی دارد؛ محدود کردن آن به غدد سروزی درست نیست. ◦ چین‌های دهلیزی غالباً با اپی‌تلیوم تنفسی پوشیده می‌شوند و این عبارت درست است. ◦ اپی‌گلوت در سطوح مختلف می‌تواند سنگفرشی مطبق و تنفسی داشته باشد. ◦ تغییرات هورمونی بلوغ باعث بزرگ‌تر شدن حنجره در مردان می‌شود.

تشریح: عصب فرنیک روی پریکارد و قدام ریشه ریه پایین می‌آید؛ عصب واگ از خلف ریشه می‌گذرد و شبکه ریوی می‌سازد. ◦ این گزینه مسیر فرنیک و واگ را جابه‌جا می‌کند. ◦ قرار دادن هر دو در خلف ریشه، مسیر قدامی فرنیک را حذف می‌کند. ◦ هیچ‌یک از این اعصاب از داخل لومن برونش عبور نمی‌کنند.

تشریح: مری و تراشه می‌توانند روی هر دو ریه اثر بگذارند؛ مجرای توراسیک در سمت چپ و آزیگوس در سمت راست اثر واضح‌تری دارد. ◦ این گزینه اثر دو ساختار میانی را بیش از حد یک‌طرفه کرده و آزیگوس را هم جابه‌جا می‌کند. ◦ مجرای توراسیک در این الگو به راست نسبت داده شده که با اثر کلاسیک آن سازگار نیست. ◦ آزیگوس عمدتاً با سمت راست مرتبط است، نه هر دو ریه.

تشریح: گره‌های برونکوپولموناری در ناحیه ناف ریه قرار دارند و بزرگی آن‌ها می‌تواند عناصر ناف، از جمله ورید پولموناری چپ را تحت فشار بگذارد. ◦ گره‌های تراکئوبرونشیال فوقانی بیشتر در اطراف دوشاخه‌شدن تراشه قرار دارند و تماس ناف ریه را کمتر از برونکوپولموناری دارند. ◦ گره‌های پاراسترنال کنار جناغ‌اند و فشار مستقیم بر ورید پولموناری چپ نمی‌دهند. ◦ گره‌های بین‌دنده‌ای خلفی کنار سر و گردن دنده‌ها قرار دارند و در ناف ریه نیستند.

تشریح: بسته ورید، شریان و عصب بین‌دنده‌ای در شیار زیر لبه تحتانی دنده فوقانی قرار دارد؛ ورود نزدیک لبه فوقانی دنده تحتانی خطر آسیب را کمتر می‌کند. ◦ زیر لبه تحتانی دنده فوقانی محل عبور بسته عصبی-عروقی اصلی است. ◦ شیار دنده‌ای محل همان بسته عصبی-عروقی است. ◦ ورود روی عصب بین‌دنده‌ای دقیقاً خلاف هدف کاهش آسیب است.

تشریح: پلورای دیافراگمی در بخش مرکزی از عصب فرنیک حس می‌گیرد؛ به همین دلیل درد می‌تواند به شانه ارجاع شود. ◦ اعصاب بین‌دنده‌ای بخش محیطی پلورای دیافراگمی و پلورای دنده‌ای را حس‌دهی می‌کنند. ◦ واگ عصب حسی اصلی پلورای جداری مرکزی نیست. ◦ زنجیره سمپاتیک مسیر حسی اختصاصی تاندون مرکزی پلورا محسوب نمی‌شود.

تشریح: سوراخ ورید اجوف در سطح T8 داخل تاندون مرکزی قرار دارد؛ نسبت دادن تشکیل آن به ستون راست دقیق نیست. ◦ عبور IVC از تاندون مرکزی درست است. ◦ ستون راست دیافراگم معمولاً طویل‌تر از ستون چپ است. ◦ بخش‌های محیطی دیافراگم از شاخه‌هایی مانند بین‌دنده‌ای‌ها خون‌رسانی می‌شوند.

تشریح: در سطح پایین و خط میدآگزیلاری، ریه و پلورا تا همان اندازه پایین نمی‌آیند؛ بنابراین در نقطه مشخص، پلورای جداری می‌تواند حضور نداشته باشد. ◦ فاسیای اندوتوراسیک بخشی از پوشش داخلی دیواره توراکس است و در مسیر دیواره‌ای انتظار می‌رود. ◦ عضلات بین‌دنده‌ای در دیواره فضاهای بین‌دنده‌ای حضور دارند. ◦ الیاف دیافراگم در پایین قفسه سینه می‌توانند در این سطح دیده شوند.

تشریح: مهره T1 علاوه بر فاست کامل برای دنده اول، معمولاً نیم‌فاست تحتانی برای دنده دوم هم دارد؛ پس «فقط یک فاست» دقیق نیست. ◦ T10 معمولاً یک فاست کامل برای سر دنده دهم دارد و این عبارت درست است. ◦ دنده هشتم با جسم مهره‌های T7 و T8 مفصل می‌شود. ◦ مهره هفتم می‌تواند با دنده هفتم و دنده هشتم از طریق فاست‌های مربوط ارتباط داشته باشد.

تشریح: در ناحیه برهنه پریکارد، قلب در تماس نزدیک‌تری با دیواره قدامی قفسه سینه است و پلورا کنار می‌رود. ◦ واگ از قدام جناغ عبور نمی‌کند و ملاک انتخاب این ناحیه نیست. ◦ ناف ریه روی سطح مدیاستینال ریه است و زیر پوست قدام جناغ قرار ندارد. ◦ برونش اصلی در ناف ریه قرار دارد، نه دیواره قدامی کنار جناغ.

تشریح: ویبریساها موهای ضخیم دهلیز بینی هستند و ذرات درشت هوای ورودی را پیش از ورود عمیق‌تر فیلتر می‌کنند. ◦ غدد موکوسی بخشی از مخاط‌اند، اما خود ویبریسا محسوب نمی‌شوند. ◦ برآمدگی‌های دیواره جانبی بینی همان کونکاها هستند. ◦ اپی‌تلیوم بویایی در ناحیه فوقانی حفره بینی قرار دارد و موهای دهلیزی نیست.

تشریح: برونش اصلی راست کوتاه‌تر، پهن‌تر و عمودی‌تر است؛ بنابراین جسم خارجی بیشتر وارد آن می‌شود. ◦ برونش اصلی چپ باریک‌تر و افقی‌تر است. ◦ حنجره مسیر عبور اولیه است اما محل شایع گیرکردن جسم خارجی در پایین‌تر، برونش راست است. ◦ مجرای توراسیک ساختار لنفاوی است و جزء راه هوایی نیست.

تشریح: ورید آزیگوس در سمت راست تراشه و قوس آن روی ریشه ریه راست دیده می‌شود؛ نسبت دادن آن به سمت چپ نادرست است. ◦ سلول‌های نورواندوکرین در اپی‌تلیوم تنفسی می‌توانند وجود داشته باشند. ◦ غضروف شفاف نای دارای پری‌کندریوم است. ◦ نای در ناحیه کارینا به دو برونش اصلی تقسیم می‌شود.

تشریح: پلورای جداری دنده‌ای از اعصاب بین‌دنده‌ای حس می‌گیرد و درد آن معمولاً موضعی‌تر است. ◦ واگ عصب‌دهی حسی اصلی پلورای جداری دنده‌ای نیست. ◦ عصب حنجره‌ای فوقانی مربوط به حنجره است. ◦ فرنیک بخش مرکزی دیافراگمی و مدیاستینال را حس‌دهی می‌کند، نه تمام پلورای دنده‌ای.

تشریح: در وضعیت ایستاده، مایع پلورال به قسمت‌های وابسته به جاذبه مثل بن‌بست کوستودیافراگماتیک می‌رود. ◦ پلورای احشایی نسبت به درد موضعی حساسیت کمتری دارد؛ درد تیز معمولاً از پلورای جداری است. ◦ پلورای جداری عصب حسی دارد و دردناک است. ◦ حفره پلور فضای بالقوه بین دو لایه پلور است، نه داخل پارانشیم ریه.

تشریح: اپی‌تلیوم تنفسی کلاسیک شامل سلول‌های مژک‌دار، جامی، قاعده‌ای، Brush و سلول‌های گرانول‌دار کوچک یا نورواندوکرین است. ◦ کندروسیت و استئوسیت سلول‌های بافت پشتیبان‌اند و جزء اپی‌تلیوم تنفسی نیستند. ◦ پنوموسیت‌ها مربوط به آلوئول‌اند، نه اپی‌تلیوم تنفسی راه‌های هوایی بزرگ. ◦ اندوتلیوم و مزوتلیوم پوشش‌های دیگری‌اند و ترکیب اپی‌تلیوم تنفسی را نمی‌سازند.

تشریح: سلول گرانول‌دار کوچک یا Kulchitsky بیشتر نورواندوکرین است و نقش اصلی در ترکیب مایع برونکوآلوئولی ندارد. ◦ پنوموسیت نوع II سورفاکتانت را به سطح آلوئولی اضافه می‌کند. ◦ ماکروفاژ آلوئولی در پاک‌سازی و ترکیب محتویات سطحی آلوئول نقش دارد. ◦ سلول جامی موکوس مسیرهای هوایی را تولید می‌کند.

تشریح: سلول گرانول‌دار کوچک یا Kulchitsky، سلول نورواندوکرین راه هوایی است و در گروه DNES/APUD قرار می‌گیرد. ◦ سلول جامی موکوس ترشح می‌کند و نورواندوکرین نیست. ◦ سلول مژک‌دار وظیفه حرکت موکوس را دارد و APUD محسوب نمی‌شود. ◦ پنوموسیت نوع I برای تبادل گاز تخصص یافته و سلول نورواندوکرین نیست.

تشریح: در فاز کیسه انتهایی تماس نزدیک اپی‌تلیوم و مویرگ ایجاد می‌شود، اما بلوغ کامل سد و آلوئول‌ها تا پس از تولد ادامه دارد. ◦ پنوموسیت نوع I بخش نازک اپی‌تلیوم آلوئولی و جزء اصلی سد است. ◦ ادغام یا نزدیکی غشاهای پایه فاصله انتشار را کم می‌کند. ◦ اندوتلیوم مویرگی یکی از لایه‌های ضروری سد خون-هوا است.

تشریح: برونش دارای صفحات غضروفی و غدد زیرمخاطی است، در حالی که برونشیول فاقد غضروف و غدد است. ◦ آلوئول در دیواره برونش وجود ندارد و از بخش‌های تنفسی پایین‌تر شروع می‌شود. ◦ برونشیول اپی‌تلیوم دارد، هرچند ساده‌تر از برونش است. ◦ مزوتلیوم مربوط به پلورا است، نه پوشش داخلی برونش.

تشریح: برونشیول انتهایی آخرین بخش صرفاً هدایتی است و آلوئول از دیواره آن باز نمی‌شود. ◦ برونشیول‌ها غضروف ندارند. ◦ باز شدن آلوئول‌ها از دیواره، مشخصه برونشیول تنفسی است. ◦ غدد زیرمخاطی در برونشیول وجود ندارند یا بسیار کاهش یافته‌اند.

تشریح: برونشیول تنفسی به‌علت وجود آلوئول در دیواره، هم هوا را هدایت می‌کند و هم در تبادل گاز شرکت دارد. ◦ برونشیول انتهایی هنوز آلوئول دیواره‌ای ندارد و صرفاً هدایتی است. ◦ نای فقط مسیر هدایتی است. ◦ برونش اصلی هم بخش هدایتی است و تبادل گاز انجام نمی‌دهد.

تشریح: پنوموسیت نوع II سورفاکتانت ترشح می‌کند و می‌تواند به سلول نوع I تمایز یابد و در ترمیم اپی‌تلیوم نقش داشته باشد. ◦ پنوموسیت نوع I تخت و تخصص‌یافته برای تبادل گاز است و تولیدکننده اصلی سورفاکتانت نیست. ◦ سلول اندوتلیال دیواره مویرگ را می‌سازد و سورفاکتانت تولید نمی‌کند. ◦ سلول Brush در اپی‌تلیوم راه هوایی مطرح است و نقش اصلی در سورفاکتانت ندارد.

تشریح: ماکروفاژ آلوئولی ذرات و میکروب‌ها را فاگوسیتوز می‌کند و می‌تواند در سطح آلوئول یا مسیرهای لنفی/موکوسی جابه‌جا شود. ◦ سورفاکتانت را پنوموسیت نوع II می‌سازد. ◦ غضروف برونش از کندروسیت‌ها و بافت غضروفی ساخته می‌شود. ◦ حرکت موکوس وظیفه سلول‌های مژک‌دار است.

تشریح: پلورا از مزوتلیوم، یعنی اپی‌تلیوم ساده سنگفرشی، همراه با بافت همبند زیرین ساخته شده است. ◦ اپی‌تلیوم مطبق کاذب مژک‌دار مربوط به راه‌های هوایی بزرگ است. ◦ غضروف شفاف در نای و برونش دیده می‌شود، نه پلورا. ◦ پنوموسیت نوع II در آلوئول قرار دارد، نه پوشش پلورا.

تشریح: در مسیر پایین‌تر، اپی‌تلیوم کوتاه‌تر و ساده‌تر می‌شود و سلول‌های جامی و غدد کاهش می‌یابند. ◦ غضروف به سمت برونشیول حذف می‌شود. ◦ غدد زیرمخاطی به سمت مجاری کوچک کاهش می‌یابند و در مجاری آلوئولی وجود ندارند. ◦ پنوموسیت نوع I در آلوئول است، نه جایگزین همه سلول‌های راه هوایی.

تشریح: مجرای آلوئولی مسیری است که دیواره آن تقریباً از دهانه‌های آلوئولی تشکیل شده و دستگیره‌های عضله صاف کوچک در ورودی‌ها دیده می‌شود. ◦ آلوئول غضروف ندارد. ◦ مجرای آلوئولی اپی‌تلیوم ضخیم مژک‌دار ندارد و وارد بخش تبادل گاز شده است. ◦ غدد زیرمخاطی در آلوئول وجود ندارند.

تشریح: سلول جامی در مسیرهای بزرگ‌تر موکوس تولید می‌کند؛ سلول کلاب در برونشیول‌ها ترشح محافظتی و نقش بازسازی دارد. ◦ سورفاکتانت کار پنوموسیت نوع II است و غضروف را کندروسیت‌ها می‌سازند. ◦ این دو سلول به آلوئول بالغ محدود نیستند. ◦ سلول تخت سد خون-هوا عمدتاً پنوموسیت نوع I است.

تشریح: رتینوئیک اسید مزودرم مجاور، بیان TBX4 را در اندودرم محل جوانه تنفسی بالا می‌برد و تشکیل جوانه ریه را القا می‌کند. ◦ FGF در شاخه‌زایی‌های بعدی نقش دارد و بسته‌شدن حفره پلور مکانیسم آغاز جوانه نیست. ◦ پنوموسیت نوع II و سورفاکتانت مربوط به مراحل دیرتر بلوغ ریه‌اند. ◦ پلور جداری به غضروف تبدیل نمی‌شود و در شروع جوانه ریه چنین نقشی ندارد.

تشریح: سپتوم تراکئوازوفاژیال مسیر گوارشی و تنفسی را جدا می‌کند؛ نقص آن می‌تواند آترزی مری و فیستول تراکئوازوفاژیال ایجاد کند. ◦ تعداد آلوئول‌ها با رشد ریه و مرحله آلوئولار مرتبط است، نه نقص جداسازی مری و نای. ◦ سورفاکتانت محصول پنوموسیت نوع II در مراحل دیرتر است. ◦ بزرگ‌شدن حنجره پس از بلوغ رخداد هورمونی-رشدی است و پیامد نقص سپتوم نیست.

تشریح: وقتی مایع آمنیون بلعیده‌شده به دستگاه گوارش نرسد، جذب طبیعی کاهش می‌یابد و حجم مایع آمنیون بالا می‌رود. ◦ سورفاکتانت در اواخر بارداری افزایش می‌یابد، اما علت اصلی پلی‌هیدرامنیوس در آترزی مری نیست. ◦ حفره پلور در این مکانیسم دخالت مستقیم ندارد. ◦ تعداد برونش‌های قطعه‌ای ارتباطی با جذب مایع آمنیون ندارد.

تشریح: بلوغ ریه از دوره سودوگلندولار به کانالیکولار، سپس ترمینال‌ساک و در نهایت آلوئولار پیش می‌رود. ◦ این توالی دو مرحله نخست را جابه‌جا کرده است. ◦ دوره ترمینال‌ساک بعد از کانالیکولار می‌آید، نه پیش از سودوگلندولار. ◦ شروع با دوره آلوئولار توالی را وارونه می‌کند.

تشریح: سورفاکتانت کشش سطحی را کاهش می‌دهد؛ کمبود آن باعث کلاپس آلوئول‌ها در بازدم و سندرم زجر تنفسی می‌شود. ◦ جذب غضروف نای مکانیسم RDS نیست. ◦ باز شدن برونش به مری با فیستول مرتبط است، نه کمبود سورفاکتانت. ◦ چسبیدن پلوراها مکانیسم اصلی RDS نوزاد نارس نیست.

تشریح: پس از تولد رشد ریه عمدتاً با تشکیل آلوئول‌های جدید و افزایش برونشیول‌های تنفسی ادامه پیدا می‌کند. ◦ تعداد لوب‌های اصلی پیش از تولد تعیین شده و مکانیسم اصلی رشد پس از تولد نیست. ◦ مجاری آلوئولی غضروف ندارند. ◦ نای به مری تبدیل نمی‌شود؛ این دو مسیر در مراحل اولیه جدا شده‌اند.