آزمون

تشریح: بازدم آرام در فرد سالم فرایندی عمدتاً غیرفعال است و با شل‌شدن عضلات دمی و بازگشت ارتجاعی ریه و قفسه سینه انجام می‌شود. ◦ «دیافراگم و بین‌دنده‌ای خارجی فعال می‌مانند» نادرست است؛ این عضلات در دم فعال‌اند و در بازدم آرام شل می‌شوند. ◦ «عضلات شکمی فشار جنب را منفی‌تر می‌کنند» نادرست است؛ عضلات شکمی بیشتر در بازدم فعال به کار می‌روند و فشار داخل شکم و جنب را افزایش می‌دهند. ◦ «بین‌دنده‌ای داخلی حجم قفسه سینه را زیاد می‌کند» نادرست است؛ بین‌دنده‌ای‌های داخلی در بازدم فعال دنده‌ها را پایین می‌آورند و حجم قفسه سینه را کم می‌کنند.

تشریح: در پایان دم جریان هوا متوقف می‌شود، بنابراین فشار حبابچه‌ای با اتمسفر برابر و تقریباً صفر است؛ در همین زمان فشار جنب نسبت به آغاز دم منفی‌تر و حجم ریه بیشتر است. ◦ «فشار حبابچه‌ای مثبت و حجم ریه کمینه است» نادرست است؛ این وضعیت به بخش بازدم نزدیک‌تر است و حجم ریه در پایان دم کمینه نیست. ◦ «فشار جنب صفر و فشار حبابچه‌ای منفی است» نادرست است؛ فشار جنب در تنفس طبیعی منفی می‌ماند و فشار حبابچه‌ای در پایان دم به صفر بازمی‌گردد. ◦ «فشار ترانس‌پولمونری کمینه و جریان هوا بیشینه است» نادرست است؛ در پایان دم جریان صفر است و فشار ترانس‌پولمونری نسبت به آغاز دم افزایش یافته است.

تشریح: این اختلاف مسیر دم و بازدم، هیسترزیس است؛ در فشار ترانس‌پولمونری یکسان، حجم ریه در شاخه بازدم بیشتر است و رفتار سورفاکتانت و باز و بسته‌شدن واحدهای ریوی در آن نقش دارند. ◦ «مقاومت راه هوایی در دم از بازدم کمتر است» نادرست است؛ نمودار فشار–حجم استاتیک عمدتاً نیروهای ارتجاعی و سطحی را نشان می‌دهد، نه صرفاً مقاومت راه هوایی. ◦ «فشار حبابچه‌ای در تمام بازدم منفی می‌ماند» نادرست است؛ در بازدم جریان‌دار فشار حبابچه‌ای اندکی مثبت می‌شود و در پایان بازدم به صفر می‌رسد. ◦ «کمپلیانس با حذف سورفاکتانت افزایش می‌یابد» نادرست است؛ حذف سورفاکتانت کشش سطحی را افزایش و کمپلیانس را کاهش می‌دهد.

تشریح: تهویه دقیقه‌ای از ضرب حجم جاری در تعداد تنفس به دست می‌آید: ۵۰۰ × ۱۴ = ۷۰۰۰ میلی‌لیتر یا ۷ لیتر در دقیقه. ◦ «۵٫۶ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار از ضرب نادرست یا کم‌گرفتن حجم جاری به دست می‌آید. ◦ «۶٫۳ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار با داده‌های سؤال حاصل نمی‌شود و به تعداد تنفس یا حجم جاری دیگری نیاز دارد. ◦ «۸٫۴ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار معادل حجم جاری ۶۰۰ میلی‌لیتر با همین تعداد تنفس است، نه داده سؤال.

تشریح: هلیوم از سیستم خارج نمی‌شود؛ بنابراین ۸×۰٫۱۰ = (۸+FRC)×۰٫۰۸. از این رابطه FRC برابر ۲ لیتر به دست می‌آید. ◦ «۱ لیتر» نادرست است؛ با FRC یک لیتر، غلظت نهایی حدود ۸٫۹٪ می‌شد، نه ۸٪. ◦ «۲٫۵ لیتر» نادرست است؛ این مقدار با قانون بقای هلیوم و حجم‌های داده‌شده سازگار نیست. ◦ «۴ لیتر» نادرست است؛ با FRC چهار لیتر، غلظت نهایی هلیوم حدود ۶٫۷٪ می‌شد.

تشریح: در فیبروز کمپلیانس ریه کاهش می‌یابد؛ بنابراین برای ایجاد تغییر حجم معین، فشار بیشتری لازم است و کار کمپلیانسی یا الاستیک افزایش می‌یابد. ◦ «فیبروز—کار مقاومت راه هوایی» نادرست است؛ مشکل اصلی فیبروز سفتی ریه و کاهش کمپلیانس است، نه افزایش اولیه مقاومت راه هوایی. ◦ «آسم—کار کمپلیانسی» نادرست است؛ در آسم افزایش مقاومت مجاری هوایی و کار مقاومت راه هوایی غالب است. ◦ «آمفیزم—کار کشش سطحی» نادرست است؛ در آمفیزم تخریب بافت ارتجاعی و انسداد دینامیک راه‌های هوایی مهم‌تر از افزایش کشش سطحی است.

تشریح: پس از خروج هوای بدون نیتروژن فضای مرده، مرحله گذار زمانی رخ می‌دهد که هوای مجاری هدایتی با گاز نیتروژن‌دار حبابچه‌ای مخلوط می‌شود؛ نقطه میانی این گذار برای برآورد فضای مرده به کار می‌رود. ◦ «خروج هوای خالص مجاری هدایتی» نادرست است؛ این بخش در ابتدای بازدم و با نیتروژن تقریباً صفر دیده می‌شود، نه در افزایش سریع منحنی. ◦ «تخلیه کامل ظرفیت باقی‌مانده عملی» نادرست است؛ FRC در یک بازدم معمولی به‌طور کامل خارج نمی‌شود و آزمون نیز برای تخلیه کامل آن نیست. ◦ «آغاز بسته‌شدن راه‌های هوایی کوچک» نادرست است؛ بسته‌شدن راه‌های کوچک با مراحل انتهایی بازدم و آزمون حجم بسته‌شدن ارتباط دارد، نه این گذار اصلی.

تشریح: تهویه حبابچه‌ای برابر است با (حجم جاری منهای فضای مرده) ضربدر تعداد تنفس: (۶۰۰−۱۵۰)×۱۲ = ۵۴۰۰ میلی‌لیتر در دقیقه. ◦ «۴٫۸ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار با فضای مرده ۲۰۰ میلی‌لیتر به دست می‌آید، نه داده سؤال. ◦ «۶٫۳ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار از کم‌کردن ناکافی فضای مرده یا تعداد تنفس متفاوت حاصل می‌شود. ◦ «۷٫۲ لیتر در دقیقه» نادرست است؛ این مقدار تهویه دقیقه‌ای کل است و سهم فضای مرده را کم نکرده است.

تشریح: هیپوکسی حبابچه‌ای عروق کوچک همان ناحیه را منقبض می‌کند و خون را به حبابچه‌های بهتر تهویه‌شده هدایت می‌کند تا تطابق تهویه و پرفیوژن بهبود یابد. ◦ «افزایش خون‌رسانی به حبابچه کم‌تهویه» نادرست است؛ در گردش ریوی هیپوکسی موضعی موجب انقباض عروق و کاهش خون‌رسانی همان ناحیه می‌شود. ◦ «کاهش فشار شریان ریوی در تمام ریه» نادرست است؛ اگر هیپوکسی گسترده باشد، مقاومت و فشار شریان ریوی می‌تواند افزایش یابد. ◦ «افزایش شنت از راست به چپ» نادرست است؛ هدف این پاسخ کاهش پرفیوژن واحد کم‌تهویه و محدودکردن شنت است.

تشریح: در ورزش فشارهای عروقی ریوی بالا می‌روند و بخش‌هایی از ناحیه ۲ به ناحیه ۳ تبدیل می‌شوند؛ بنابراین وسعت ناحیه ۲ کاهش می‌یابد، نه افزایش. ◦ «فشار شریانی از فشار حبابچه‌ای بیشتر می‌شود» نادرست است؛ برقراری جریان در ناحیه ۲ زمانی است که فشار شریانی از فشار حبابچه‌ای عبور کند. ◦ «جریان در بخشی از چرخه قلبی متناوب است» نادرست است؛ در ناحیه ۲ جریان بیشتر در سیستول برقرار است و می‌تواند در دیاستول قطع شود. ◦ «فشار حبابچه‌ای از فشار وریدی بیشتر است» نادرست است؛ رابطه مشخص ناحیه ۲ به صورت PA > Palv > Pv است.

تشریح: بازشدن مویرگ‌های قبلاً کم‌جریان و اتساع عروق فعال، سطح مقطع شبکه ریوی را زیاد و مقاومت عروقی را کم می‌کند؛ بنابراین جریان زیاد با افزایش فشار محدود عبور می‌کند. ◦ «افزایش فشار دهلیز چپ جریان را محدود می‌کند» نادرست است؛ در ورزش طبیعی افزایش فشار دهلیز چپ کم است و مکانیسم اصلی سازگاری محسوب نمی‌شود. ◦ «برون‌ده بطن راست کمتر از بطن چپ می‌شود» نادرست است؛ در حالت پایدار برون‌ده دو بطن برابر است و اختلاف پایدار ایجاد نمی‌شود. ◦ «تهویه زیاد فشار شریان ریوی را صفر می‌کند» نادرست است؛ تهویه به‌طور مستقیم فشار شریان ریوی را صفر نمی‌کند و فشار لازم برای جریان باقی می‌ماند.

تشریح: تهویه بدون پرفیوژن، فضای مرده حبابچه‌ای ایجاد می‌کند و فضای مرده فیزیولوژیک را افزایش می‌دهد. ◦ «افزایش شنت فیزیولوژیک» نادرست است؛ شنت زمانی است که پرفیوژن بدون تهویه وجود داشته باشد، یعنی وضعیت معکوس این سؤال. ◦ «افزایش فضای مرده آناتومیک» نادرست است؛ ساختمان مجاری هدایتی تغییر نکرده است و فضای مرده آناتومیک افزایش نمی‌یابد. ◦ «افزایش PCO₂ همان حبابچه‌ها» نادرست است؛ با قطع خون‌رسانی، CO₂ کمتری وارد حبابچه می‌شود و PCO₂ به هوای دمی نزدیک می‌گردد.

تشریح: عامل ایمنی حاد در برابر ادم حدود ۲۱ میلی‌متر جیوه بالاتر از فشار طبیعی است؛ بنابراین ادم قابل‌توجه معمولاً در فشار مویرگی نزدیک ۲۸ میلی‌متر جیوه آغاز می‌شود. ◦ «حدود ۱۴ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ این فشار فقط حدود ۷ میلی‌متر بالاتر از طبیعی است و معمولاً هنوز با عامل ایمنی جبران می‌شود. ◦ «حدود ۲۱ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ ۲۱ میلی‌متر جیوه تقریباً مقدار عامل ایمنی افزوده است، نه فشار نهایی شروع ادم. ◦ «حدود ۳۵ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ ادم می‌تواند پیش از رسیدن به این فشار و نزدیک ۲۸ میلی‌متر جیوه آغاز شود.

تشریح: گردش ریوی یک مدار کم‌فشار و کم‌مقاومت با عروق نسبتاً نازک و متسع‌شونده است. ◦ «فشار بالا و مقاومت زیاد» نادرست است؛ این ویژگی بیشتر با گردش سیستمیک سازگار است. ◦ «فشار پایین و کمپلیانس کم» نادرست است؛ عروق ریوی کمپلیانس قابل‌توجهی دارند و حجم ضربه‌ای بطن راست را می‌پذیرند. ◦ «فشار بالا و کمپلیانس زیاد» نادرست است؛ فشار گردش ریوی به‌طور طبیعی پایین است، هرچند کمپلیانس آن بالا است.

تشریح: فشار منفی بین‌بافتی مایع را از حبابچه به بافت می‌کشد و عروق لنفی مایع و پروتئین نشت‌کرده را خارج می‌کنند؛ این دو مکانیسم برای خشک‌ماندن حبابچه‌ها اساسی‌اند. ◦ «فشار مثبت مداوم فضای جنب» نادرست است؛ فشار جنب به‌طور طبیعی منفی است و فشار مثبت مداوم می‌تواند تبادل وریدی و تهویه را مختل کند. ◦ «افزایش نفوذپذیری مویرگ ریوی» نادرست است؛ افزایش نفوذپذیری خروج مایع و پروتئین را بیشتر و خطر ادم را افزایش می‌دهد. ◦ «کاهش پروتئین مایع بین‌بافتی» نادرست است؛ پروتئین پایین بین‌بافتی کمک‌کننده است، اما مکانیسم مستقیم پمپ‌کننده و تخلیه‌کننده، فشار منفی و لنف است.

تشریح: فشار بخار آب اشباع تابع دماست؛ در دمای ثابت حدود ۳۷ درجه سانتی‌گراد، مقدار آن تقریباً ۴۷ میلی‌متر جیوه است، هرچند فشار بارومتریک تغییر کند. ◦ «تهویه حبابچه‌ای آب را ثابت نگه می‌دارد» نادرست است؛ تهویه سرعت ورود و خروج هوا را تغییر می‌دهد، اما مقدار فشار بخار اشباع را دما تعیین می‌کند. ◦ «فشار بارومتریک بر تبخیر اثر ندارد» نادرست است؛ این عبارت علت دقیق عدد ۴۷ نیست؛ سهم نسبی بخار آب تغییر می‌کند، ولی فشار بخار اشباع با دما تعیین می‌شود. ◦ «مصرف اکسیژن با تولید آب برابر است» نادرست است؛ تعادل متابولیک اکسیژن و آب تعیین‌کننده فشار بخار هوای حبابچه‌ای نیست.

تشریح: در تولید ثابت CO₂، PCO₂ حبابچه‌ای با تهویه حبابچه‌ای رابطه معکوس دارد؛ دو برابر شدن تهویه آن را تقریباً نصف می‌کند. ◦ «دو برابر می‌شود» نادرست است؛ این جهت تغییر مربوط به کاهش تهویه یا افزایش تولید CO₂ است. ◦ «بدون تغییر می‌ماند» نادرست است؛ تهویه حبابچه‌ای یکی از تعیین‌کننده‌های اصلی PCO₂ حبابچه‌ای است. ◦ «چهار برابر می‌شود» نادرست است؛ رابطه خطی مستقیم نیست و افزایش تهویه موجب کاهش PCO₂ می‌شود.

تشریح: در V/Q صفر تهویه وجود ندارد ولی پرفیوژن برقرار است و واحد شبیه شنت می‌شود؛ در V/Q بی‌نهایت پرفیوژن صفر و واحد شبیه فضای مرده است. ◦ «V/Q بی‌نهایت و V/Q صفر» نادرست است؛ ترتیب دو وضعیت برعکس است؛ بی‌نهایت فضای مرده و صفر شنت را بازنمایی می‌کند. ◦ «V/Q یک و V/Q صفر» نادرست است؛ V/Q نزدیک یک تبادل نسبتاً طبیعی دارد و شنت کامل نیست. ◦ «V/Q یک و V/Q بی‌نهایت» نادرست است؛ نسبت یک شنت را نشان نمی‌دهد، هرچند بی‌نهایت فضای مرده را نشان می‌دهد.

تشریح: با افزایش V/Q به علت کاهش پرفیوژن یا افزایش نسبی تهویه، گاز حبابچه به هوای دمی نزدیک می‌شود؛ PO₂ افزایش و PCO₂ کاهش می‌یابد. ◦ «کاهش V/Q همراه با افت PO₂» نادرست است؛ کاهش V/Q گاز حبابچه را به خون وریدی نزدیک می‌کند، نه هوای دمی. ◦ «کاهش پرفیوژن همراه با افزایش PCO₂» نادرست است؛ کاهش پرفیوژن ورود CO₂ به حبابچه را کم می‌کند و PCO₂ کاهش می‌یابد. ◦ «کاهش تهویه همراه با افزایش PO₂» نادرست است؛ کاهش تهویه PO₂ را پایین و PCO₂ را بالا می‌برد.

تشریح: ضریب انتشار با حلالیت گاز رابطه مستقیم و با جذر وزن مولکولی رابطه معکوس دارد؛ بنابراین حلالیت بیشتر و وزن مولکولی کمتر انتشار را افزایش می‌دهد. ◦ «افزایش وزن مولکولی و کاهش حلالیت» نادرست است؛ هر دو تغییر ضریب انتشار را کاهش می‌دهند. ◦ «افزایش ضخامت و کاهش سطح غشا» نادرست است؛ هر دو تغییر ظرفیت انتشار را کاهش می‌دهند. ◦ «کاهش حلالیت و افزایش ضخامت غشا» نادرست است؛ این دو عامل انتشار را به‌طور هم‌جهت کم می‌کنند.

تشریح: انسداد لنفاوی باعث تجمع مایع بین‌بافتی و افزایش ضخامت غشای تنفسی می‌شود؛ در نتیجه رسیدن خون به تعادل کامل با گاز حبابچه‌ای دشوارتر می‌گردد. ◦ «کاهش ضخامت غشای تنفسی» نادرست است؛ کاهش ضخامت انتشار را تسهیل می‌کند و اختلاف پایدار PO₂ را کمتر می‌سازد. ◦ «افزایش ضریب انتشار اکسیژن» نادرست است؛ ضریب انتشار بیشتر انتقال را بهتر می‌کند، نه بدتر. ◦ «افزایش سطح مویرگ‌های فعال» نادرست است؛ سطح بیشتر ظرفیت انتشار را افزایش می‌دهد و تعادل را تسهیل می‌کند.

تشریح: فقط بخش کوچکی از هوای حبابچه‌ای در هر تنفس جایگزین می‌شود؛ بنابراین FRC بزرگ تغییرات PO₂ و PCO₂ را آهسته و پایدار می‌کند. ◦ «تمام هوای حبابچه‌ای را در هر دم عوض می‌کند» نادرست است؛ در هر دم فقط بخشی از گاز حبابچه‌ای تازه می‌شود و حجم پایه باقی می‌ماند. ◦ «PCO₂ حبابچه‌ای را به صفر می‌رساند» نادرست است؛ وجود حجم پایه CO₂ را حذف نمی‌کند و PCO₂ طبیعی نزدیک ۴۰ میلی‌متر جیوه است. ◦ «PO₂ حبابچه‌ای را با هوای خشک برابر می‌کند» نادرست است؛ هوای حبابچه‌ای مرطوب و با خون تبادل دارد؛ PO₂ آن کمتر از هوای دمی خشک است.

تشریح: بازشدن مویرگ‌های کم‌جریان و اتساع مویرگ‌های فعال سطح تماس خون با غشا را افزایش می‌دهد و همراه با بهبود تطابق V/Q ظرفیت انتشار را بالا می‌برد. ◦ «کاهش ضخامت آناتومیک غشا به نصف» نادرست است؛ ورزش غشای تنفسی را به‌طور آناتومیک نصف نمی‌کند. ◦ «افزایش حلالیت اکسیژن در پلاسما» نادرست است؛ حلالیت فیزیکی اکسیژن در شرایط بدن تغییر عمده‌ای نمی‌کند. ◦ «کاهش مصرف اکسیژن توسط عضله» نادرست است؛ مصرف اکسیژن در ورزش افزایش می‌یابد و عامل افزایش ظرفیت انتشار نیست.

تشریح: در تهویه ثابت، برداشت بیشتر اکسیژن از حبابچه‌ها PO₂ حبابچه‌ای را کاهش می‌دهد؛ برای حفظ PO₂ باید تهویه افزایش یابد. ◦ «افزایش می‌یابد» نادرست است؛ برداشت بیشتر اکسیژن بدون افزایش تهویه، اکسیژن حبابچه‌ای را کم می‌کند. ◦ «ثابت می‌ماند» نادرست است؛ ثبات PO₂ نیازمند افزایش متناسب تهویه یا اکسیژن دمی است. ◦ «ابتدا صفر و سپس طبیعی می‌شود» نادرست است؛ در شرایط فیزیولوژیک PO₂ به‌طور ناگهانی صفر نمی‌شود و چنین پاسخ دو مرحله‌ای وجود ندارد.

تشریح: کم‌خونی مقدار هموگلوبین و در نتیجه محتوای اکسیژن را کاهش می‌دهد، اما فشار جزئی اکسیژن محلول و معمولاً اشباع هموگلوبین باقی‌مانده می‌تواند طبیعی باشد. ◦ «PaO₂ پایین و محتوای O₂ طبیعی» نادرست است؛ کاهش هموگلوبین محتوای اکسیژن را کم می‌کند و PaO₂ الزاماً پایین نمی‌آید. ◦ «PaO₂ بالا و اشباع هموگلوبین صفر» نادرست است؛ در ریه سالم PaO₂ بالا باعث اشباع مناسب هموگلوبین باقی‌مانده می‌شود. ◦ «PaO₂ پایین و اشباع هموگلوبین بالا» نادرست است؛ کم‌خونی به‌تنهایی PaO₂ را پایین نمی‌آورد و این ترکیب با منحنی تفکیک سازگار نیست.

تشریح: CO ظرفیت حمل اکسیژن را کاهش می‌دهد، اما PaO₂ محلول می‌تواند طبیعی باشد؛ گیرنده‌های شیمیایی محیطی عمدتاً کاهش PaO₂ را حس می‌کنند، نه کاهش محتوای اکسیژن. ◦ «گیرنده‌های محیطی فقط به محتوای O₂ پاسخ می‌دهند» نادرست است؛ این گیرنده‌ها بیشتر به فشار جزئی اکسیژن شریانی حساس‌اند. ◦ «CO مستقیماً گیرنده‌های کاروتیدی را مهار می‌کند» نادرست است؛ مکانیسم اصلی فقدان تحریک، طبیعی ماندن PaO₂ است نه مهار مستقیم گیرنده. ◦ «PCO₂ شریانی همیشه به‌شدت کاهش می‌یابد» نادرست است؛ PCO₂ الزاماً به‌طور شدید کاهش نمی‌یابد و علت اصلی پاسخ ضعیف نیست.

تشریح: اکسیژن با CO برای هموگلوبین رقابت می‌کند و حدود ۵٪ CO₂ مرکز تنفس را تحریک می‌کند؛ افزایش تهویه، شست‌وشوی CO از ریه و خون را سریع‌تر می‌سازد. ◦ «کاهش میل هموگلوبین به اکسیژن» نادرست است؛ هدف درمان افزایش اکسیژناسیون و جابه‌جایی CO است، نه کاهش میل به اکسیژن. ◦ «مهار کربنیک‌انهیدراز گلبول قرمز» نادرست است؛ CO₂ درمانی برای مهار این آنزیم استفاده نمی‌شود. ◦ «کاهش جریان خون مغز» نادرست است؛ کاهش جریان مغز هدف درمان نیست و می‌تواند آسیب هیپوکسیک را بدتر کند.

تشریح: کاهش pH، افزایش PCO₂، افزایش دما و افزایش ۲،۳-BPG میل هموگلوبین به اکسیژن را کاهش می‌دهند و آزادسازی اکسیژن در بافت را تسهیل می‌کنند. ◦ «افزایش pH، کاهش دما و کاهش BPG» نادرست است؛ این تغییرات منحنی را به چپ می‌برند و میل هموگلوبین را افزایش می‌دهند. ◦ «کاهش PCO₂، کاهش H⁺ و کاهش دما» نادرست است؛ این مجموعه نیز با جابه‌جایی به چپ سازگار است. ◦ «افزایش pH، افزایش میل و کاهش آزادسازی» نادرست است؛ این توصیف اثر جابه‌جایی به چپ است، نه راست.

تشریح: پنج میلی‌لیتر از ۲۰ میلی‌لیتر اکسیژن تحویل داده شده است؛ ۵÷۲۰ برابر ۲۵٪ است. ◦ «۱۵ درصد» نادرست است؛ این مقدار با اختلاف محتوای کمتر یا محتوای شریانی بیشتر به دست می‌آید. ◦ «۵۰ درصد» نادرست است؛ برای ضریب ۵۰٪ باید محتوای وریدی حدود ۱۰ میلی‌لیتر باشد. ◦ «۷۵ درصد» نادرست است؛ این مقدار در ورزش سنگین ممکن است، اما با اعداد سؤال سازگار نیست.

تشریح: کربنیک‌انهیدراز گلبول قرمز واکنش CO₂ با آب را هزاران برابر سریع می‌کند؛ هموگلوبین نیز H⁺ را بافر می‌کند و شیفت کلر خروج بیکربنات را ممکن می‌سازد. ◦ «وجود اکسیژن محلول بیشتر از پلاسما» نادرست است؛ اکسیژن محلول عامل کاتالیز تبدیل CO₂ به بیکربنات نیست. ◦ «نبود پروتئین‌های بافری در پلاسما» نادرست است؛ پلاسما پروتئین بافری دارد، ولی سرعت اصلی واکنش در RBC به کربنیک‌انهیدراز مربوط است. ◦ «نفوذناپذیری غشا به یون کلر» نادرست است؛ غشای RBC ناقل تبادل کلر–بیکربنات دارد و کلر در شیفت کلر وارد سلول می‌شود.

تشریح: اتصال اکسیژن به هموگلوبین، توان حمل CO₂ و بافرکردن H⁺ را کم می‌کند؛ H⁺ آزادشده با بیکربنات CO₂ می‌سازد و CO₂ از ریه دفع می‌شود. ◦ «کربنیک‌انهیدراز را برای همیشه مهار می‌کند» نادرست است؛ اثر هالدین از تغییر اتصال هموگلوبین ناشی می‌شود و مهار پایدار آنزیم رخ نمی‌دهد. ◦ «ورود کلر به گلبول قرمز را افزایش می‌دهد» نادرست است؛ در ریه شیفت کلر معکوس می‌شود و بیکربنات وارد RBC و کلر خارج می‌شود. ◦ «حلالیت CO₂ در پلاسما را دو برابر می‌کند» نادرست است؛ حلالیت فیزیکی CO₂ تغییر اصلی اثر هالدین نیست.

تشریح: خون وریدی مختلط معمولاً با PO₂ حدود ۴۰ و PCO₂ حدود ۴۵ میلی‌متر جیوه وارد مویرگ‌های ریوی می‌شود. ◦ «PO₂=۴۵ و PCO₂=۴۰ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ مقادیر اکسیژن و دی‌اکسیدکربن در این گزینه جابه‌جا شده‌اند. ◦ «PO₂=۱۰۰ و PCO₂=۴۰ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ این مقادیر به خون شریانی نزدیک‌اند، نه خون وریدی ورودی به ریه. ◦ «PO₂=۱۰۴ و PCO₂=۴۵ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ PO₂ حدود ۱۰۴ بیشتر به گاز حبابچه‌ای مربوط است و در خون وریدی دیده نمی‌شود.

تشریح: CO₂ به‌راحتی از سد خونی–مغزی عبور می‌کند و در CSF به H⁺ تبدیل می‌شود؛ یون H⁺ محرک مستقیم نورون‌های حساس شیمیایی مرکزی است. ◦ «کاهش مستقیم PaO₂» نادرست است؛ هیپوکسی عمدتاً از طریق گیرنده‌های شیمیایی محیطی اثر می‌کند. ◦ «افزایش بیکربنات پلاسما» نادرست است؛ افزایش بیکربنات معمولاً H⁺ را بافر و تحریک مرکزی را کاهش می‌دهد. ◦ «کاهش هموگلوبین خون» نادرست است؛ کم‌خونی با PaO₂ طبیعی محرک مستقیم قوی گیرنده مرکزی نیست.

تشریح: هیپوکسی و اسیدوز هر دو پاسخ تهویه‌ای به CO₂ را تقویت می‌کنند و منحنی تهویه–PCO₂ را به سمت چپ و بالا می‌برند. ◦ «افزایش PO₂ و افزایش pH» نادرست است؛ اکسیژن بالا و آلکالوز تحریک تهویه‌ای را تضعیف می‌کنند. ◦ «کاهش PCO₂ و افزایش pH» نادرست است؛ هیپوکاپنی و آلکالوز پاسخ تهویه‌ای را کاهش می‌دهند. ◦ «افزایش PO₂ و کاهش H⁺» نادرست است؛ این دو تغییر محرک‌های تنفسی را کم و پاسخ را ضعیف می‌کنند.

تشریح: پاسخ گیرنده‌های شیمیایی محیطی به هیپوکسی زیر حدود ۶۰ میلی‌متر جیوه بسیار تندتر می‌شود. ◦ «حدود ۹۰ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ در این فشار معمولاً افزایش شدید تخلیه گیرنده‌ها دیده نمی‌شود. ◦ «حدود ۷۵ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ پاسخ ممکن است آغاز شود، اما بخش تند منحنی زیر حدود ۶۰ است. ◦ «حدود ۴۰ میلی‌متر جیوه» نادرست است؛ در این فشار تحریک بسیار شدید است، ولی آستانه تشدید پاسخ بالاتر و نزدیک ۶۰ است.

تشریح: هیپوکسی کانال‌های پتاسیمی حساس به اکسیژن را می‌بندد، سلول را دپولاریزه می‌کند، کانال کلسیمی را باز می‌کند و آزادسازی ناقل را افزایش می‌دهد. ◦ «بازشدن K⁺، هایپرپلاریزاسیون و کاهش Ca²⁺» نادرست است؛ این توالی تحریک سلول را کم می‌کند و خلاف پاسخ هیپوکسی است. ◦ «بسته‌شدن Ca²⁺، دپولاریزاسیون و خروج ATP» نادرست است؛ ورود کلسیم برای آزادسازی ناقل ضروری است و کانال کلسیمی باز می‌شود. ◦ «بازشدن Cl⁻، هایپرپلاریزاسیون و آزادسازی GABA» نادرست است؛ این مسیر، سازوکار کلاسیک حس اکسیژن در جسم کاروتید نیست.

تشریح: فرمان عصبی پیش‌دستانه در شروع ورزش تهویه را سریع بالا می‌برد و ممکن است PaCO₂ را موقتاً پایین بیاورد؛ کاهش تحریک شیمیایی باعث افت کوتاه تهویه می‌شود. ◦ «بالارفتن ناگهانی PaCO₂» نادرست است؛ افزایش CO₂ تهویه را تقویت می‌کند و افت بعد از جهش را توضیح نمی‌دهد. ◦ «سازش یک‌روزه گیرنده مرکزی» نادرست است؛ سازش مرکزی طی یک تا دو روز رخ می‌دهد، نه چند ثانیه آغاز ورزش. ◦ «کاهش فوری مصرف اکسیژن عضله» نادرست است؛ مصرف اکسیژن با شروع ورزش افزایش می‌یابد، نه کاهش.

تشریح: مرکز پنوموتاکسیک با خاموش‌کردن رمپ دمی و گیرنده‌های کششی از طریق رفلکس هرینگ–بروئر می‌توانند دم را محدود و از اتساع بیش‌ازحد ریه جلوگیری کنند. ◦ «هر دو طول دم را نامحدود می‌کنند» نادرست است؛ فعالیت آن‌ها به خاتمه یا محدودکردن دم کمک می‌کند. ◦ «هر دو فقط در هیپوکسی فعال می‌شوند» نادرست است؛ فعالیت آن‌ها به الگوی تنفس و کشش ریه مربوط است و اختصاصی هیپوکسی نیست. ◦ «هر دو مولد اصلی ریتم پایه‌اند» نادرست است؛ مولدهای شبکه‌ای بصل‌النخاع مانند کمپلکس پیش‌بوتزینگر نقش اصلی‌تری در ریتم پایه دارند.

تشریح: جهش اولیه تهویه ماهیت نورال دارد و از فرمان پیش‌دستانه قشر حرکتی و پیام گیرنده‌های عضلات و مفاصل ناشی می‌شود؛ تغییرات شیمیایی بعداً تنظیم ظریف را انجام می‌دهند. ◦ «گیرنده‌های شیمیایی مرکزی و افزایش H⁺» نادرست است؛ پیش از تغییر محسوس CO₂ و H⁺، این گیرنده‌ها علت جهش اولیه نیستند. ◦ «کاهش PaO₂ و تحریک جسم آئورتی» نادرست است؛ در ورزش معمول PaO₂ به‌طور فوری و شدید کاهش نمی‌یابد. ◦ «افزایش بیکربنات و تحریک جسم کاروتید» نادرست است؛ بیکربنات محرک اولیه جسم کاروتید نیست و افزایش آن تحریک اسیدی را کاهش می‌دهد.

تشریح: تأخیر انتقال تغییرات گازهای خون به مرکز تنفس و پاسخ بیش‌ازحد، نوسان دوره‌ای تهویه و PCO₂ را ایجاد می‌کند. ◦ «پاسخ سریع بدون تأخیر مرکز تنفس» نادرست است؛ نبود تأخیر سیستم را پایدارتر می‌کند و نوسان دوره‌ای را کاهش می‌دهد. ◦ «فقدان کامل گیرنده‌های کششی ریه» نادرست است؛ این نقص الگوی اصلی شین–استوکس را توضیح نمی‌دهد. ◦ «انسداد ثابت راه هوایی فوقانی» نادرست است؛ این وضعیت بیشتر با آپنه انسدادی خواب مرتبط است، نه نوسان مرکزی شین–استوکس.