آزمون

تشریح: برای گسترش یا expansion مخزن، تقسیم متقارنِ خودنوزا مناسب است؛ زیرا از هر سلول بنیادی دو سلول با ویژگی بنیادی ایجاد می‌شود و تعداد سلول‌های بنیادی افزایش می‌یابد. ◦ گزینهٔ «تقسیم نامتقارن با یک سلول بنیادی و یک سلول متعهد» نادرست است؛ این الگو بیشتر برای maintenance مناسب است و تعداد خالص سلول‌های بنیادی را افزایش نمی‌دهد. ◦ گزینهٔ «تمایز متقارن با تولید دو سلول متعهد» نادرست است؛ این الگو مخزن بنیادی را به سمت کاهش می‌برد، نه گسترش. ◦ گزینهٔ «تکثیر سلول‌های پیش‌ساز بدون افزایش مخزن بنیادی» نادرست است؛ پیش‌سازها می‌توانند سلول‌های فراوان بسازند، اما افزایش تعداد خودِ سلول‌های بنیادی هدف این مرحله است.

تشریح: تولید همزمان یک سلول بنیادی و یک سلول متعهد با maintenance سازگار است؛ تولید دو سلول بنیادی باعث expansion می‌شود و غالب‌شدن خروج سلول‌ها به سمت تعهد در سن بالا با exhaustion مخزن ارتباط دارد. ◦ گزینهٔ «B ،C ،A» نادرست است؛ B الگوی گسترش است، اما C با فرسودگی و A با نگهداری مخزن سازگارند. ◦ گزینهٔ «C ،A ،B» نادرست است؛ C نشان‌دهنده فرسودگی است و نمی‌تواند نخستین جزء یعنی نگهداری مخزن باشد. ◦ گزینهٔ «A ،C ،B» نادرست است؛ A برای نگهداری درست است، اما جای expansion و exhaustion در دو جزء بعدی جابه‌جا شده است.

تشریح: سلول‌های totipotent اولیه می‌توانند هم مشتقات جنینی و هم ساختارهای جفتی را ایجاد کنند؛ پرتوان‌ها ساختارهای جفتی را نمی‌سازند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های بنیادی پرتوان رویانی» نادرست است؛ سلول‌های pluripotent مشتقات سه لایه جنینی را می‌سازند، اما توان تشکیل جفت را ندارند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های بنیادی چندتوان بافتی» نادرست است؛ سلول‌های multipotent به چند رده مرتبط محدودند و توان تشکیل همه مشتقات جنینی و جفت را ندارند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های پیش‌ساز الیگوپوتنت» نادرست است؛ سلول‌های oligopotent از نظر دامنه تمایز محدودتر از چندتوان‌ها هستند و چنین ظرفیتی ندارند.

تشریح: کنام مجموعه عوامل فیزیکی و شیمیایی اطراف سلول بنیادی است و می‌تواند بقا، خاموشی، تقسیم، تمایز و سرنوشت سلول را تنظیم کند. ◦ گزینهٔ «رده‌بندی سلول بر پایه منشأ رویانی» نادرست است؛ منشأ رویانی یک طبقه‌بندی سلولی است و تغییر اکسیژن یا ماتریکس را توضیح نمی‌دهد. ◦ گزینهٔ «مرحله نهایی بلوغ سلول پیش‌ساز» نادرست است؛ بلوغ پیش‌ساز مرحله‌ای پایین‌دست است و محل ادغام مستقیم این سیگنال‌های محیطی نیست. ◦ گزینهٔ «تعداد کروموزوم‌های سلول تمایزیافته» نادرست است؛ تعداد کروموزوم‌ها در این بحث به‌عنوان تنظیم‌کننده پاسخ سلول بنیادی به ریزمحیط مطرح نشده است.

تشریح: پیش‌سازهای متعهد خونساز که توان ایجاد چند رده محدود و نزدیک به هم را دارند در منبع به‌عنوان نمونه‌ای از سلول‌های oligopotent مطرح شده‌اند. ◦ گزینهٔ «Totipotent» نادرست است؛ سلول همه‌توان می‌تواند بافت‌های جنینی و خارج‌جنینی مانند جفت را ایجاد کند و به چند رده خونی محدود نیست. ◦ گزینهٔ «Pluripotent» نادرست است؛ سلول پرتوان قادر به ایجاد مشتقات هر سه لایه زاینده است و دامنه آن بسیار وسیع‌تر از یک پیش‌ساز خونی متعهد است. ◦ گزینهٔ «Unipotent» نادرست است؛ سلول تک‌توان فقط یک رده را می‌سازد، در حالی که سناریو توان ایجاد چند رده نزدیک را بیان می‌کند.

تشریح: OCT4، Nanog و Stat3 در منبع به‌عنوان نشانگرهای ICM معرفی شده‌اند و با حفظ حالت پرتوان و تمایزنیافته ارتباط دارند. ◦ گزینهٔ «تروفوبلاست خارجی» نادرست است؛ برای توده سلولی خارجی یا تروفوبلاست، Eomesodermin و CDX2 ذکر شده‌اند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های مزانشیمی بالغ» نادرست است؛ سلول‌های مزانشیمی بالغ با این مجموعه سه‌تایی به‌عنوان نشانگر ICM تعریف نشده‌اند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های پیش‌ساز خونی» نادرست است؛ سلول‌های پیش‌ساز خونی در منبع با این سه نشانگر برای شناسایی بلاستوسیست توصیف نشده‌اند.

تشریح: برداشتن Feeder Layer زمینه تشکیل Embryoid Body و شروع تمایز را فراهم می‌کند؛ LIF نیز در منبع از عوامل کمک‌کننده به حفظ حالت تمایزنیافته است. ◦ گزینهٔ «افزایش پایدار OCT4 بدون تغییر فنوتیپ» نادرست است؛ حفظ پایدار OCT4 با حذف عوامل نگهدارنده حالت پرتوان انتظار اصلی این شرایط نیست. ◦ گزینهٔ «تبدیل مستقیم به تروفوبلاست بالغ در همه سلول‌ها» نادرست است؛ منبع تشکیل EB و سپس تمایز به رده‌های مختلف را مطرح می‌کند، نه تبدیل یکنواخت همه سلول‌ها به تروفوبلاست بالغ. ◦ گزینهٔ «توقف کامل تقسیم بدون ایجاد ساختار سلولی» نادرست است؛ حذف فیدر به معنی توقف کامل همه تقسیم‌ها نیست؛ سلول‌ها می‌توانند وارد برنامه تمایزی شوند.

تشریح: رتینوئیک اسید در منبع به‌عنوان عامل القایی برای تمایز Embryoid Body به سمت سلول‌های عصبی ذکر شده است. ◦ گزینهٔ «سیکلوسپورین A» نادرست است؛ سیکلوسپورین A برای سرکوب سیستم ایمنی در زمینه رد پیوند مطرح شده است. ◦ گزینهٔ «G-CSF» نادرست است؛ G-CSF در مباحث موبیلیزیشن سلول‌های خونساز مطرح می‌شود، نه القای عصبی Embryoid Body. ◦ گزینهٔ «CXCL12» نادرست است؛ CXCL12 یک کموکاین مهم در هومینگ و ترافیک سلول بنیادی است، نه عامل اصلی ذکرشده برای تمایز عصبی EB.

تشریح: تشکیل تراتوما در موش فاقد پاسخ ایمنی و مشاهده مشتقات هر سه لایه زایای رویانی یکی از آزمون‌های درون‌تنی مهم برای اثبات pluripotency است. ◦ گزینهٔ «ایجاد یک کلونی یکنواخت از فیبروبلاست‌های بالغ» نادرست است؛ کلونی فیبروبلاستی به‌تنهایی نشان نمی‌دهد سلول قادر به ساخت مشتقات سه لایه زایا است. ◦ گزینهٔ «افزایش تعداد سلول‌ها پس از یک پاساژ کوتاه‌مدت» نادرست است؛ تکثیر کوتاه‌مدت فقط رشد سلولی را نشان می‌دهد و برای اثبات پرتوانی کافی نیست. ◦ گزینهٔ «چسبیدن سلول‌ها به کف ظرف در محیط معمولی» نادرست است؛ چسبندگی به ظرف ویژگی اختصاصی پرتوانی نیست و نمی‌تواند جای آزمون تمایز گسترده را بگیرد.

تشریح: ESC پرتوان است و می‌تواند تکثیر و تمایز نامناسب داشته باشد؛ در منبع تومورزایی، بافت نابجا و ناهنجاری‌های طولانی‌مدت از نگرانی‌های ایمنی آن هستند. ◦ گزینهٔ «ناتوانی کامل ESC در تقسیم پس از پیوند» نادرست است؛ ESC قدرت تکثیر بالایی دارد و مشکل اصلی ناتوانی در تقسیم نیست. ◦ گزینهٔ «فقدان همیشگی هر نوع آنتی‌ژن سطحی در ESC» نادرست است؛ رد ایمنی یکی از مشکلات ESC است؛ بنابراین فقدان همیشگی آنتی‌ژن‌های سطحی با منبع سازگار نیست. ◦ گزینهٔ «محدود بودن ESC به تولید فقط یک نوع سلول» نادرست است؛ ESC به یک رده محدود نیست و همین دامنه تمایزی گسترده بخشی از علت خطر استفاده مستقیم است.

تشریح: در immunosurgery آنتی‌بادی به سلول‌های سطحی تروفوبلاست می‌چسبد و با افزودن کمپلمان همان سلول‌ها حذف می‌شوند؛ ICM که در داخل قرار دارد کمتر در معرض این اتصال است. ◦ گزینهٔ «ICM فاقد غشا است و کمپلمان نمی‌تواند به آن نزدیک شود» نادرست است؛ ICM سلول‌های دارای غشای طبیعی است و محافظت آن به موقعیت داخلی مربوط است، نه فقدان غشا. ◦ گزینهٔ «تروفوبلاست در مرکز بلاستوسیست و ICM در سطح قرار دارد» نادرست است؛ آرایش واقعی برعکس است؛ تروفوبلاست در سطح و ICM در داخل بلاستوسیست قرار دارد. ◦ گزینهٔ «کمپلمان فقط سلول‌های دارای OCT4 را از بین می‌برد» نادرست است؛ OCT4 نشانگر پرتوانی/ICM است و در منبع هدف لیز کمپلمان در immunosurgery معرفی نشده است.

تشریح: منبع توضیح می‌دهد PGCها اگر مسیر مهاجرت به گناد را درست طی نکنند می‌توانند در نواحی خارج‌گنادی مانند ساکروکوکسیژیال باقی بمانند و زمینه سلول‌های کارسینومای رویانی/تراتوم را فراهم کنند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های لیمبال قرنیه با تکثیر بیش از حد» نادرست است؛ سلول‌های لیمبال با نوسازی اپی‌تلیوم قرنیه مرتبط‌اند و منشأ این توده نیستند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های بنیادی روده در کریپت‌ها» نادرست است؛ سلول‌های بنیادی کریپت روده اپی‌تلیوم روده را نوسازی می‌کنند و با تراتوم ساکروکوکسیژیال مرتبط نیستند. ◦ گزینهٔ «سلول‌های کبدی خاموش در تریاد پورت» نادرست است؛ سلول‌های بنیادی کبد به ترمیم کبد و تولید هپاتوسیت/کلانژیوسیت مربوط‌اند، نه مهاجرت سلول‌های زایا.

تشریح: در مسیر غیرمستقیم، سلول بیگانه توسط ماکروفاژ برداشت و هضم می‌شود و آنتی‌ژن آن روی MHC-II ارائه می‌گردد و می‌تواند T cellهای CD4 را فعال کند. ◦ گزینهٔ «اتصال LIF به گیرنده روی ESC و فعال‌شدن Stat3» نادرست است؛ LIF و Stat3 با حفظ حالت تمایزنیافته مرتبط‌اند و مسیر ارائه آنتی‌ژن پیوندی نیستند. ◦ گزینهٔ «تشکیل Embryoid Body در محیط بدون فیدر» نادرست است؛ تشکیل Embryoid Body یک فرایند تمایزی در کشت ESC است و نقش ارائه آنتی‌ژن ندارد. ◦ گزینهٔ «اتصال SSEA4 به آنتی‌بادی فلورسنت در کشت» نادرست است؛ SSEA4 یک مارکر سطحی برای شناسایی سلول است و اتصال آنتی‌بادی آزمایشگاهی مسیر رد پیوند محسوب نمی‌شود.

تشریح: در فرایند mesengenic، مراحل Commitment و Lineage progression با تکثیر بیشتر همراه‌اند؛ در Differentiation و Maturation، تکثیر کمتر می‌شود و برنامه تمایزی غالب می‌گردد. ◦ گزینهٔ «ابتدا بلوغ کامل رخ می‌دهد و سپس سلول به حالت بنیادی برمی‌گردد» نادرست است؛ ترتیب منبع از تعهد به سمت تمایز و بلوغ پیش می‌رود، نه برعکس. ◦ گزینهٔ «در تمام چهار مرحله تکثیر باید ثابت و حداکثری باقی بماند» نادرست است؛ در مراحل پایانی با غالب‌شدن تمایز، سرعت تکثیر کاهش می‌یابد. ◦ گزینهٔ «مراحل پایانی برای حفظ خودنوزایی و جلوگیری از تمایز طراحی شده‌اند» نادرست است؛ مراحل پایانی همان Differentiation و Maturation هستند و ماهیت آن‌ها افزایش تخصص سلولی است.

تشریح: سلول بنیادی کبدی در اطراف مجاری صفراوی می‌تواند به دو رده اصلی هپاتوسیت و کلانژیوسیت تمایز یابد و از این رو bipotent توصیف شده است. ◦ گزینهٔ «نورون و آستروسیت» نادرست است؛ نورون و آستروسیت از رده‌های عصبی‌اند و محصول اصلی سلول بنیادی کبدی نیستند. ◦ گزینهٔ «استئوبلاست و کندروسیت» نادرست است؛ استئوبلاست و کندروسیت از رده‌های مزانشیمی‌اند و با دو توان اختصاصی سلول کبدی مطرح‌شده تطابق ندارند. ◦ گزینهٔ «لنفوسیت و گرانولوسیت» نادرست است؛ لنفوسیت و گرانولوسیت از رده خونسازند و از HSCها مشتق می‌شوند.

تشریح: حضور سلول‌های جنینی در بدن مادر fetal microchimerism یا FMC است؛ حضور سلول‌های مادری در بدن جنین maternal microchimerism یا MMC نام دارد. ◦ گزینهٔ «MMC سپس FMC» نادرست است؛ جهت انتقال در دو بخش سناریو برعکس این ترتیب است. ◦ گزینهٔ «هر دو FMC» نادرست است؛ بخش دوم مربوط به ورود سلول‌های مادر به جنین است و MMC محسوب می‌شود. ◦ گزینهٔ «هر دو MMC» نادرست است؛ بخش نخست مربوط به حضور سلول جنینی در مادر است و FMC نام دارد.

تشریح: در منبع، کنام استئوبلاستیک با حفظ HSCهای quiescent و کنام عروقی با تکثیر، تعهد و تمایز بیشتر تا تشکیل سلول‌های بالغ مرتبط است. ◦ گزینهٔ «استئوبلاستیک محل سلول‌های بالغ خونی است و عروقی فقط سلول‌های خاموش را نگه می‌دارد» نادرست است؛ جهت این رابطه وارونه است؛ سلول‌های بالغ پس از مسیر تمایزی نزدیک کنام عروقی وارد گردش می‌شوند. ◦ گزینهٔ «هر دو کنام فقط برای MSC هستند و HSC در آن‌ها حضور ندارد» نادرست است؛ هر دو کنام برای زیست HSC توصیف شده‌اند و اختصاص به MSC ندارند. ◦ گزینهٔ «کنام عروقی مانع ورود سلول‌های بالغ به خون می‌شود و تمایز را متوقف می‌کند» نادرست است؛ کنام عروقی محل پیشرفت تمایز است و تشکیل سلول بالغ را متوقف نمی‌کند.

تشریح: G-CSF تعداد HSCهای موجود در گردش را افزایش می‌دهد و سپس می‌توان آن‌ها را با آفرزیس جدا کرد؛ این روش برای پیوند اتولوگ مناسب است. ◦ گزینهٔ «کاهش G-CSF و سپس برداشت مستقیم از لنف» نادرست است؛ کاهش G-CSF انتظار می‌رود بسیج سلول‌های خونساز را کمتر کند و لنف محل اصلی برداشت مطرح‌شده نیست. ◦ گزینهٔ «مهار کامل مغز استخوان و نمونه‌گیری از مایع آمنیوتیک» نادرست است؛ مایع آمنیوتیک منبع prenatal است و راهبرد جمع‌آوری HSC از خون محیطی بیمار نیست. ◦ گزینهٔ «افزودن LIF به خون و جداسازی Embryoid Body» نادرست است؛ LIF و Embryoid Body به زیست ESC مربوط‌اند و روش جمع‌آوری HSC محیطی محسوب نمی‌شوند.

تشریح: ژله وارتونِ اطراف عروق بند ناف یکی از منابع مهم MSC است. خون بند ناف می‌تواند HSC و MSC داشته باشد و دیواره ورید بند ناف منبع پیش‌سازهای اندوتلیال است. ◦ گزینهٔ «ورید بند ناف — سلول بنیادی عصبی» نادرست است؛ ورید بند ناف در منبع منبع Endothelial Progenitor معرفی شده است، نه سلول بنیادی عصبی. ◦ گزینهٔ «خون بند ناف — فقط سلول بنیادی لیمبال» نادرست است؛ خون بند ناف به سلول لیمبال محدود نیست و HSC و MSC در آن مطرح‌اند. ◦ گزینهٔ «پرده آمنیون — فقط سلول بنیادی خونساز» نادرست است؛ پرده آمنیون منبع سلول‌های اپی‌تلیالی/بنیادی و کاربردهای دیگر است و به فقط HSC محدود نشده است.

تشریح: سلول‌های بنیادی عصبی ناحیه subventricular zone یا SVZ کنار بطن‌های جانبی قرار دارند و از مسیر RMS به سمت پیاز بویایی مهاجرت می‌کنند؛ subgranular zone یا SGZ در dentate gyrus هیپوکامپ قرار دارد. ◦ گزینهٔ «A: SGZ و B: SVZ» نادرست است؛ محل و مسیر مهاجرت این دو ناحیه در گزینه جابه‌جا شده‌اند. ◦ گزینهٔ «A: کنام عروقی HSC و B: crypt روده» نادرست است؛ این دو ساختار به خونسازی و اپی‌تلیوم روده مربوط‌اند، نه نواحی نوروزای مغز بالغ. ◦ گزینهٔ «A: limbus قرنیه و B: bulge فولیکول مو» نادرست است؛ limbus و bulge کنام‌های سلول بنیادی در چشم و پوست هستند، نه دو ناحیه عصبی مطرح‌شده در سناریو.

تشریح: در منبع چهار فاکتور OCT3/4، SOX2، KLF4 و cMYC به‌عنوان فاکتورهای یاماناکا برای برنامه‌ریزی مجدد سلول سوماتیک به iPSC ذکر شده‌اند. ◦ گزینهٔ «OCT4، CDX2، Eomes و Stat3» نادرست است؛ CDX2 و Eomes با تروفوبلاست و Stat3 با حفظ پرتوانی مرتبط‌اند، اما این مجموعه چهارگانه یاماناکا نیست. ◦ گزینهٔ «SDF-1، CXCR4، VLA-4 و VCAM-1» نادرست است؛ SDF-1/CXCR4 و VLA-4/VCAM-1 در ترافیک و هومینگ سلولی نقش دارند. ◦ گزینهٔ «SSEA3، SSEA4، TRA1-60 و TRA1-81» نادرست است؛ SSEAها و TRAها مارکرهای سطحی سلول‌های پرتوان‌اند، نه فاکتورهای اصلی القای iPSC.

تشریح: منبع، disease modeling و drug screening را از کاربردهای in vitro iPSC می‌داند؛ تمایز سلول و استفاده از آن برای بازسازی یا پیوند، کاربرد in vivo و درمانی است. ◦ گزینهٔ «پیوند مستقیم iPSC پرتوان در آزمایشگاه؛ اندازه‌گیری مارکرها به‌عنوان درمان در بدن» نادرست است؛ پیوند مستقیم سلول پرتوان کاربرد آزمایشگاهی محسوب نمی‌شود و با خطر تومورزایی همراه است؛ اندازه‌گیری مارکر نیز درمان in vivo نیست. ◦ گزینهٔ «ساخت تروفوبلاست برای غربالگری دارو؛ نگهداری فیبروبلاست بیمار برای بازسازی در بدن» نادرست است؛ این دو مورد مسیرهای اصلی مطرح‌شده برای کاربردهای آزمایشگاهی و درمانی iPSC نیستند. ◦ گزینهٔ «ایجاد Embryoid Body برای درمان در بدن؛ حذف هسته اووسیت برای مدل‌سازی بیماری در آزمایشگاه» نادرست است؛ حذف هسته اووسیت مربوط به SCNT است و Embryoid Body به‌تنهایی درمان مستقیم در بدن محسوب نمی‌شود.

تشریح: iPSC با بازبرنامه‌ریزی سلول سوماتیک خود بیمار ایجاد می‌شود و برای تولید سلول پرتوان به اووسیت یا تشکیل بلاستوسیست نیاز ندارد؛ بنابراین با محدودیت سناریو سازگارتر است. ◦ گزینهٔ «SCNT با اووسیت بی‌هسته» نادرست است؛ SCNT ذاتاً به اووسیت بی‌هسته وابسته است و محدودیت بیمار را نقض می‌کند. ◦ گزینهٔ «جداسازی ICM از بلاستوسیست IVF» نادرست است؛ این روش به جنین مرحله بلاستوسیست وابسته است و اتولوگ بودن نسبت به بیمار را نیز تضمین نمی‌کند. ◦ گزینهٔ «تولید ECC از تومور سلول زایا» نادرست است؛ ECC منشأ توموری دارد و راهبرد استاندارد برای تولید سلول پرتوان اتولوگ از بیمار نیست.

تشریح: در SCNT هسته سلول سوماتیک بیمار وارد اووسیت بدون هسته می‌شود و سلول‌های حاصل از نظر ژنتیکی عمدتاً به خود بیمار نزدیک‌اند؛ منبع این ویژگی را مزیت درمانی برای کاهش رد پیوند می‌داند. ◦ گزینهٔ «تخمک بدون هسته هیچ ماده ژنتیکی یا سیتوپلاسمی ندارد» نادرست است؛ اووسیت بدون هسته همچنان سیتوپلاسم و ماده ژنتیکی میتوکندریایی دارد. ◦ گزینهٔ «SCNT همه سلول‌ها را به‌طور مستقیم به سلول بالغ تبدیل می‌کند» نادرست است؛ SCNT ابتدا ساختارهای رویانی تا بلاستوسیست ایجاد می‌کند و تبدیل مستقیم همه سلول‌ها به رده بالغ نیست. ◦ گزینهٔ «در SCNT مرحله بلاستوسیست و ICM تشکیل نمی‌شود» نادرست است؛ تشکیل بلاستوسیست و جداسازی ICM بخش مهم استفاده درمانی توصیف‌شده از SCNT است.

تشریح: در therapeutic cloning، بلاستوسیست برای دستیابی به ICM و ایجاد سلول‌های پرتوان استفاده می‌شود؛ انتقال آن به رحم، مسیر را به سمت cloning تولیدمثلی می‌برد. ◦ گزینهٔ «انتقال بلاستوسیست به رحم برای ادامه بارداری» نادرست است؛ این اقدام با هدف تولیدمثلی سازگار است، نه هدف درمانی تعریف‌شده در سناریو. ◦ گزینهٔ «حذف ICM و نگهداری فقط تروفوبلاست» نادرست است؛ منبع سلول‌های پرتوان موردنیاز برای کاربرد درمانی را از ICM به دست می‌آورد. ◦ گزینهٔ «جایگزینی دوباره هسته اووسیت پیش از تمایز» نادرست است؛ پس از بازسازی و رسیدن به بلاستوسیست، بازگرداندن هسته اووسیت مرحله‌ای از مسیر درمانی SCNT نیست.

تشریح: در منبع، دالی با استفاده از سلول پستانی گوسفند دهنده و انتقال آن به اووسیت بدون هسته ساخته شد؛ هسته سوماتیک منبع اصلی DNA هسته‌ای بود. ◦ گزینهٔ «تروفوبلاست گوسفند گیرنده» نادرست است؛ تروفوبلاست گیرنده منبع هسته‌ای اصلی در تکنیک دالی نبود. ◦ گزینهٔ «سلول زایای اولیه جنین» نادرست است؛ سلول زایای اولیه برای ساخت دالی در روش SCNT ذکر نشده است. ◦ گزینهٔ «سلول بنیادی خون‌ساز مغز استخوان» نادرست است؛ HSC مغز استخوان منبع سلول سوماتیک مورد استفاده در داستان دالی نبود.

تشریح: منبع حافظه اپی‌ژنتیکی سلول‌های سوماتیک را یکی از علل محدودیت reprogramming می‌داند و اشاره می‌کند بازگشت به حالت pluripotent الزاماً در همه سلول‌ها کامل و آسان نیست. ◦ گزینهٔ «تمام سلول‌های سوماتیک فاقد DNA هسته‌ای هستند» نادرست است؛ سلول‌های سوماتیک دارای DNA هسته‌ای‌اند و همین ژنوم موضوع برنامه‌ریزی مجدد است. ◦ گزینهٔ «فاکتورهای یاماناکا فقط روی تروفوبلاست اثر می‌کنند» نادرست است؛ فاکتورهای یاماناکا برای القای پرتوانی در سلول سوماتیک مانند فیبروبلاست استفاده می‌شوند، نه فقط تروفوبلاست. ◦ گزینهٔ «سلول‌های بالغ هیچ ژن مشترکی با iPSC ندارند» نادرست است؛ iPSC از سلول سوماتیک همان فرد ساخته می‌شود و ژنوم اصلی آن با سلول منبع مشترک است.

تشریح: در دیابت نوع ۱، سلول بتای جدید همچنان ممکن است هدف فرایند ایمنی قرار گیرد؛ در دیابت نوع ۲، مشکل اصلی مقاومت بافت‌ها به انسولین است و جایگزینی سلول بتا به‌تنهایی این مسئله را برطرف نمی‌کند. ◦ گزینهٔ «نوع ۱: مقاومت به انسولین؛ نوع ۲: فقدان همیشگی دستگاه ایمنی» نادرست است؛ این جفت با تفاوت پاتوفیزیولوژیک مطرح‌شده در منبع سازگار نیست. ◦ گزینهٔ «نوع ۱: تشکیل اسکار قلبی؛ نوع ۲: کاهش CXCL12 مغز استخوان» نادرست است؛ این دو مفهوم به درمان قلب و ترافیک HSC مربوط‌اند، نه محدودیت اصلی درمان سلولی دیابت. ◦ گزینهٔ «نوع ۱: فقدان گیرنده دوپامین؛ نوع ۲: اختلال سلول‌های لیمبال» نادرست است؛ این موارد با پارکینسون و قرنیه ارتباط دارند و محدودیت درمان سلولی دیابت نیستند.

تشریح: CXCL12 یا SDF-1 به‌صورت chemoattractant عمل می‌کند و با ایجاد شیب غلظت، سلول‌های دارای گیرنده CXCR4 را به سمت محل با غلظت بالاتر هدایت می‌کند. ◦ گزینهٔ «با حذف کامل مولکول‌های چسبندگی از سطح اندوتلیوم» نادرست است؛ هومینگ به مولکول‌های چسبندگی نیاز دارد و حذف کامل آن‌ها مهاجرت هدفمند را مختل می‌کند. ◦ گزینهٔ «با تبدیل مستقیم سلول بنیادی به تروفوبلاست در خون» نادرست است؛ CXCL12/CXCR4 در ترافیک سلول بنیادی نقش دارد و تبدیل مستقیم به تروفوبلاست را القا نمی‌کند. ◦ گزینهٔ «با متوقف کردن تمام پاسخ‌های کموتاکتیک سلول بنیادی» نادرست است؛ این محور خود یکی از مسیرهای مهم کموتاکسی است و پاسخ کموتاکتیک را متوقف نمی‌کند.

تشریح: Lodging پایدار HSC پس از ورود به مغز استخوان به تعاملات چسبندگی با کنام و سیگنال‌های نگهدارنده مانند CXCL12 وابسته است؛ سلول‌های CAR از منابع مهم CXCL12 در این محیط‌اند. ◦ گزینهٔ «حذف کامل VLA-4 و کاهش همه تعاملات ماتریکسی» نادرست است؛ کاهش چسبندگی با هدف استقرار پایدار در کنام سازگار نیست. ◦ گزینهٔ «افزایش LIF و تبدیل HSC به سلول پرتوان رویانی» نادرست است؛ LIF در حفظ ESC مطرح است و HSC برای lodging به ESC تبدیل نمی‌شود. ◦ گزینهٔ «فعال‌سازی تروفوبلاست و تشکیل Embryoid Body در مغز استخوان» نادرست است؛ این فرایندها به زیست‌شناسی ESC مربوط‌اند و بخشی از استقرار HSC در کنام نیستند.

تشریح: PSGL-1 روی سلول بنیادی با P-selectin و E-selectin اندوتلیال تعامل می‌کند و اتصال‌های گذرا و rolling را ایجاد می‌کند. ◦ گزینهٔ «CXCR4 با فیبرونکتین و کلاژن» نادرست است؛ CXCR4 گیرنده CXCL12 است و اتصال مستقیم آن به فیبرونکتین/کلاژن در این مرحله تعریف نشده است. ◦ گزینهٔ «VLA-4 با OCT4 و Nanog» نادرست است؛ VLA-4 با VCAM-1 و فیبرونکتین تعامل دارد؛ OCT4 و Nanog فاکتورهای پرتوانی‌اند. ◦ گزینهٔ «G-CSF با SSEA3 و SSEA4» نادرست است؛ G-CSF عامل موبیلیزیشن است و SSEA3/SSEA4 مارکرهای پرتوانی‌اند، نه جفت rolling.

تشریح: منبع برای آزادسازی HSC از کنام، مؤلفه شبانه‌روزی و ارتباط با نور و ساعت زیستی را مطرح می‌کند؛ بنابراین اختلاف زمان نمونه‌گیری می‌تواند بدون بیماری یا داروی بسیج‌کننده رخ دهد. ◦ گزینهٔ «HSC فقط پس از تبدیل به ESC می‌تواند وارد خون محیطی شود» نادرست است؛ HSC به‌طور طبیعی نیز میان مغز استخوان و خون جابه‌جا می‌شود و برای ورود به خون به ESC تبدیل نمی‌شود. ◦ گزینهٔ «هر تغییر زمانی HSC الزاماً به تخریب کامل کنام عروقی مربوط است» نادرست است؛ ریتم طبیعی آزادسازی به معنی تخریب کامل کنام نیست. ◦ گزینهٔ «تعداد HSC خون محیطی در فرد سالم از زمان نمونه‌گیری مستقل است» نادرست است؛ وجود مؤلفه شبانه‌روزی در منبع با استقلال کامل از زمان ناسازگار است.

تشریح: فعال شدن محور CXCL12/CXCR4 موجب تقویت عملکرد اتصال VLA-4/VCAM-1 می‌شود و به arrest یا توقف کامل سلول کمک می‌کند. ◦ گزینهٔ «قطع اتصال PSGL-1 به همه سلکتین‌ها بدون جایگزین» نادرست است؛ قطع همه اتصالات سلکتینی بدون ایجاد اتصال قوی‌تر، سلول را برای توقف پایدار آماده نمی‌کند. ◦ گزینهٔ «مهار کامل تمام اینتگرین‌های سطح سلول» نادرست است؛ اینتگرین‌ها برای چسبندگی پایدار و مهاجرت اهمیت دارند و مهار کامل آن‌ها با arrest سازگار نیست. ◦ گزینهٔ «تبدیل P-selectin به یک فاکتور رشد محلول» نادرست است؛ P-selectin مولکول چسبندگی اندوتلیال است و در منبع به فاکتور رشد محلول تبدیل نمی‌شود.

تشریح: منبع می‌گوید در هومینگ سیستمیک بخشی از سلول‌ها در اندام‌هایی مانند ریه، کبد و طحال می‌روند؛ تزریق غیرسیستمیک و مستقیم می‌تواند تمرکز سلول را در محل موردنظر بیشتر کند. ◦ گزینهٔ «تزریق وریدی همیشه همه سلول‌ها را فقط به مغز استخوان می‌رساند» نادرست است؛ در تزریق وریدی توزیع سلول‌ها اختصاصی به مغز استخوان نیست و بخشی در اندام‌های دیگر هومینگ می‌کنند. ◦ گزینهٔ «هومینگ غیرسیستمیک الزاماً نیازمند گردش طولانی در خون است» نادرست است؛ هومینگ غیرسیستمیک با تزریق مستقیم تعریف شده و وابسته به گردش طولانی در خون نیست. ◦ گزینهٔ «هومینگ سیستمیک مانع ورود سلول‌ها به ریه و کبد و طحال می‌شود» نادرست است؛ در سیستمیک، رفتن سلول‌ها به ریه، کبد و طحال یکی از ایرادهای ذکرشده است، نه چیزی که جلوگیری شود.

تشریح: منبع برای بازسازی قرنیه از سلول‌های بنیادی لیمبال استفاده می‌کند و پرده آمنیون de-epithelialized را به‌عنوان بستر مناسب کشت و انتقال این سلول‌ها مطرح می‌کند. ◦ گزینهٔ «تزریق مستقیم ESC تمایزنیافته به زجاجیه برای ساخت اپی‌تلیوم قرنیه» نادرست است؛ ESC تمایزنیافته خطر تومور و تمایز نابجا دارد و مسیر استاندارد ذکرشده برای قرنیه نیست. ◦ گزینهٔ «پیوند HSC خون محیطی روی پرده آمنیون با اپی‌تلیوم دست‌نخورده» نادرست است؛ رده سلولی اصلی این کاربرد limbal stem cell است و بستر آمنیون در منبع پس از حذف اپی‌تلیوم به کار می‌رود. ◦ گزینهٔ «تمایز نوروسفیر به هپاتوسیت و انتقال آن به سطح قرنیه» نادرست است؛ نوروسفیر و هپاتوسیت به رده‌های عصبی و کبدی مربوط‌اند و با بازسازی اپی‌تلیوم قرنیه تطابق ندارند.