پاسخنامه نمونه سؤالات استاد فیزیولوژی گردش خون · بخش ۱

گزینه ۱، نادرست: وریدهای سیستمیک با ۶۴٪، بزرگ‌ترین مخزن منفرد عروقی‌اند، اما از کل گردش سیستمیک با ۸۴٪ کمترند.

گزینه ۳، نادرست: کل عروق ریوی فقط حدود ۹٪ حجم خون را دارند؛ مویرگ‌های ریوی سهم کمتری دارند.

گزینه ۴، نادرست: شریان‌های ریوی نیز بخشی از همان حدود ۹٪ گردش ریوی‌اند و بیشترین حجم را ندارند.

گزینه ۱، نادرست: پروتئین‌های پلاسما ویسکوزیته را اندکی بالا می‌برند، اما اثرشان بسیار کمتر از هماتوکریت است.

گزینه ۲، نادرست: گلبول‌های سفید حدود ۱٪ یا کمتر از حجم خون را تشکیل می‌دهند و عامل اصلی نیستند.

گزینه ۳، نادرست: هموگلوبین با جرم گلبول قرمز ارتباط دارد، اما متغیر فیزیولوژیک تعیین‌کننده در این مبحث هماتوکریت است.

گزینه ۲، نادرست: غلط؛ جریان آشفته با ایجاد گردابه، اصطکاک و مقاومت را افزایش می‌دهد.

گزینه ۳، نادرست: غلط؛ جریان لامینار معمولاً بی‌صداست و صدا بیشتر با آشفتگی جریان ارتباط دارد.

گزینه ۴، نادرست: غلط؛ عدد رینولدز در عروق بزرگ معمولاً حدود ۲۰۰ تا ۴۰۰ است؛ بالاتر از حدود ۲۰۰۰ آشفتگی پایدار محتمل می‌شود. --- # فصل 15: Vascular Distensibility and Functions of the Arterial and Venous Systems

گزینه ۱، نادرست: منبع اتساع‌پذیری وریدهای ریوی را مشابه وریدهای سیستمیک می‌داند؛ اما واژهٔ «الاستیسیته» در سؤال با «اتساع‌پذیری» یکسان نیست و همین گزینه را مبهم کرده است.

گزینه ۲، نادرست: کامپلیانس فقط به اتساع‌پذیری وابسته نیست و به حجم بستر عروقی نیز بستگی دارد؛ برابری آن‌ها بیان نشده است.

گزینه ۳، نادرست: اتساع‌پذیری وریدهای ریوی و سیستمیک تقریباً مشابه است، نه اینکه وریدهای سیستمیک بیشتر باشند.

گزینه ۱، نادرست: غلط؛ فشار وریدهای داخل قفسهٔ سینه بسته به تنفس و موقعیت تغییر می‌کند و همواره منفی نیست.

گزینه ۲، نادرست: غلط؛ وریدهای گردن در حالت ایستاده معمولاً کلاپس می‌کنند و فشارشان تقریباً در صفر می‌ماند، نه اینکه با ارتفاع منفی‌تر شود.

گزینه ۳، نادرست: غلط؛ فشار حدود ۹۰ میلی‌متر جیوه در وریدهای پا فقط در فرد بالغِ کاملاً بی‌حرکت و ایستاده رخ می‌دهد، نه همواره.

گزینه ۱، نادرست: بازو محل رایج اندازه‌گیری غیرمستقیم فشار شریانی است، نه سطح مرجع هیدروستاتیک بدن.

گزینه ۳، نادرست: بطن چپ مرجع هیدروستاتیک اندازه‌گیری فشارهای عروقی نیست.

گزینه ۴، نادرست: آئورت محل فشار شریانی مرکزی است، اما سطح مرجع استاندارد محسوب نمی‌شود. ---

گزینه ۱، نادرست: تحریک سمپاتیک با وِنوکانستریکشن ظرفیت وریدی را کم و فشار پرشدگی را زیاد می‌کند.

گزینه ۲، نادرست: افزایش حجم خون فشار پرشدگی متوسط را افزایش می‌دهد.

گزینه ۳، نادرست: نوراپی‌نفرین با انقباض وریدها فشار پرشدگی را افزایش می‌دهد.

گزینه ۲، نادرست: مجرای شریانی باز با افت فشار دیاستولی، فشار نبض را زیاد می‌کند.

گزینه ۳، نادرست: نارسایی آئورت با برگشت خون و افت شدید فشار دیاستولی، فشار نبض بسیار وسیع ایجاد می‌کند.

گزینه ۴، نادرست: سفتی شریانی در آترواسکلروز کامپلیانس را کم و فشار نبض را زیاد می‌کند.

گزینه ۱، نادرست: افزایش مقاومت محیطی خروج خون از شریان‌ها در دیاستول را کم کرده و می‌تواند فاصلهٔ سیستول و دیاستول را محدود کند؛ گزاره از نظر جهت کلی قابل قبول است.

گزینه ۳، نادرست: ضربان قلب عامل اصلی مستقیم فشار نبض نیست، اما با تغییر زمان دیاستول و حجم ضربه‌ای می‌تواند آن را تغییر دهد؛ این گزینه نسبت به گزینهٔ ۲ ابهام بیشتری دارد.

گزینه ۴، نادرست: صحیح؛ افزایش حجم ضربه‌ای خون بیشتری را در هر ضربان وارد شریان‌ها کرده و فشار نبض را زیاد می‌کند.

گزینه ۱، نادرست: غلط؛ آب، یون‌ها و مواد محلول کوچک عمدتاً از شکاف‌های بین‌سلولی عبور می‌کنند و به کانال اختصاصی برای هر ماده نیاز ندارند.

گزینه ۳، نادرست: غلط؛ مهم‌ترین راه تبادل مواد، انتشار است، نه فیلتراسیون.

گزینه ۴، نادرست: غلط؛ انتشار آب حدود ۸۰ برابر سریع‌تر از حرکت خطی پلاسماست، نه برعکس. ---