عضلات جلوی ران

کمپارتمان قدامی ران در جلوی فمور قرار دارد و بیشتر عضلات آن برای دو کار طراحی شده‌اند: فلکشن مفصل ران و اکستنشن مفصل زانو. عضله‌ای که از جلوی محور مفصل ران عبور کند معمولاً ران را خم می‌کند و عضله‌ای که از جلوی محور زانو بگذرد، زانو را راست می‌کند.

عصب اصلی این کمپارتمان عصب فمورال با ریشه‌های L2 تا L4 است. خون‌رسانی عمدتاً از شاخه‌های شریان فمورال و به‌ویژه شریان عمقی ران یا Profunda femoris تأمین می‌شود. خود شریان فمورال بیشتر نقش مسیر عبوری به سمت ساق را دارد، در حالی که شاخه عمقی آن بخش بزرگی از بافت عضلانی ران را تغذیه می‌کند.

ایلیوپسواس از ترکیب دو عضله پسواس ماژور و ایلیاکوس ساخته می‌شود. این دو عضله در پایین به هم می‌پیوندند، از جلوی مفصل ران عبور می‌کنند و روی تروکانتر مینور فمور متصل می‌شوند. به همین دلیل قوی‌ترین فلکسور مفصل ران محسوب می‌شوند.

پسواس ماژور به دلیل اتصال به ستون کمری، فقط یک عضله اندام تحتانی نیست؛ بلکه در تثبیت ستون مهره‌ها و انتقال نیرو بین تنه و ران نیز نقش دارد. اگر فمور ثابت باشد، انقباض دوطرفه ایلیوپسواس می‌تواند تنه را به جلو خم کند، مانند شروع حرکت درازونشست.

سارتوریوس بلندترین عضله بدن است. از خار خاصره قدامی فوقانی آغاز می‌شود، به صورت مایل از جلوی ران عبور می‌کند، پشت محور زانو می‌رود و در سطح داخلی و پروگزیمال تیبیا به پنجه‌غازی می‌پیوندد.

فاسیا لاتا برای سارتوریوس غلاف اختصاصی می‌سازد و عضله را هنگام انقباض در مسیر خود نگه می‌دارد. این غلاف به‌ویژه در بخش میانی و پایینی ران اهمیت دارد و از جابه‌جایی عضله به سمت خارج جلوگیری می‌کند.

عضله چهارسر ران از چهار سر رکتوس فموریس، وستوس مدیالیس، وستوس لترالیس و وستوس اینترمدیوس تشکیل شده است. هر چهار سر در پایین به تاندون مشترک کوادری‌سپس متصل می‌شوند، این تاندون کشکک را در بر می‌گیرد و سپس به صورت رباط پاتلار تا توبروزیته تیبیا ادامه می‌یابد.

چهارسر قوی‌ترین اکستنسور زانو است و برای برخاستن از صندلی، بالا رفتن از پله، دویدن و جلوگیری از خم شدن ناگهانی زانو ضروری است. ضعف شدید آن باعث می‌شود بیمار برای بلند شدن از دست‌های خود کمک بگیرد یا هنگام راه رفتن زانو را با دست ثابت نگه دارد.

رکتوس فموریس به دلیل عبور از دو مفصل در وضعیت‌هایی که ران فلکس و زانو اکستند است، مانند ضربه زدن به توپ، نقش پررنگی دارد. کشش هم‌زمان آن در اکستنشن ران و فلکشن زانو بیشترین مقدار را پیدا می‌کند.

تنسور فاسیا لاتا همراه گلوتئوس ماکسیموس ایلیوتیبیال تراکت را تحت کشش نگه می‌دارد. این نوار فیبری در خارج ران تا توبروکل گردی در تیبیا ادامه دارد و به تثبیت لگن و زانو، به‌ویژه در ایستادن تک‌پا و راه رفتن، کمک می‌کند.